ได้ยินคำพูดของเสี้ยวเจ๋อไห่ เฉินชางเข้าใจแล้ว
ดูเหมือนว่าถานเจิ้งหยางจะมองเหล่าศาสตราจารย์เป็นเครื่องผลิตบทความ
แต่…
คนคนนี้ต้องมีความสามารถมากมายขนาดไหนกัน
แม้แต่เสี้ยวเจ๋อไห่ยังถูกหลอกให้เขียนมาแล้วหนึ่งฉบับ
“หัวหน้าเสี้ยว คนคนนี้มีเบื้องหลังใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอครับ” เฉินชางถามด้วยความสงสัย
เสี้ยวเจ๋อไห่หัวเราะก่อนส่ายหน้าบอก “จะบอกว่าใหญ่ก็ใหญ่ บอกว่าเล็กก็จัดการยาก แต่ว่า…คือแบบนี้ คนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กลัวเขาหรอก แค่เคารพพ่อของเขา เลยต้องไว้หน้าเขาบ้า าง
ถึงยังไงฉบับหนึ่งไม่มากไม่น้อย เอาหน้ารอดก็ได้แล้ว
คุณเขียนส่งๆ สักฉบับไปก็พอ”
เฉินชางฟังคำพูดของเสี้ยวเจ๋อไห่ก็เข้าใจทันที ถานเจิ้งหยางเป็นคนสองมาตรฐานสินะ
คิดว่าเขารังแกง่ายหรือ
“หัวหน้าเสี้ยว คุณหลอกผมไม่ได้นะ งานที่หัวหน้าบรรณาธิการถานเขาให้ผมทำคือเขียนเทคโนโลยีขดลวดงวงช้างของเฉินที่ผมเพิ่งวิจัยนะครับ”
สิ้นคำพูดของเฉินชาง แม้แต่เสี้ยวเจ๋อไห่ก็อดอึ้งไม่ได้
เสี้ยวเจ๋อไห่นั่งถือมือถืออยู่ในห้องทำงาน เงียบเป็นนาน
ถานเจิ้งหยางคนนี้น่าจะรู้ข้อมูลภายในของเฉินชาง การใช้ทั้งบุญคุณและอำนาจจึงจะสอดคล้องกับข้อมูลของเขา
ถึงถานเจิ้งหยางจัด
