จริงเหรอ” หลิวฉวนถามด้วยความสงสัย
ทุกคนก็พากันมองเมิ่งซี ถึงยังไง…นี่ก็คือที่ปรึกษาส่วนตัวของเฉินชางเลยนะ
…
ในการผ่าตัดครั้งถัดมา
ในเวลาเดียวกับที่ทุกคนทำสิ่งเหล่านี้โดยไม่กระทบต่อการผ่าตัด ก็พยายามวางท่าทีสุดความสามารถ หวังว่าตัวเองจะปรากฏอยู่บนกระดาษกับปากกาของอาจารย์เฉิน
“อาจารย์เมิ่ง หลบหน่อย คุณขวางทางผมอยู่!”
เฉินชางมองท่าทางสางผมอย่างมีจริตจะก้านของอาจารย์เมิ่งโดยไม่พูดอะไร มองบนเล็กน้อย
ที่นี่คือห้องผ่าตัดนะ คุณทำตัวแบบนี้เหมาะสมแล้วเหรอ
“คุณด้วย หลิวฉวน คุณโรคกำเริบเหรอ ไม่มีอะไรก็ถือมีดผ่าตัด เก๊กท่าหรือไง”
หลิวฉวนอึ้งไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองอาจารย์เมิ่ง
หรือว่านั่นไม่ได้เก๊กท่าเหรอ
“หัวหน้าสวี คุณบังสายตาผมแล้ว!”
เวลานี้ทุกคนมองไปตามเสียง ในที่สุดก็เห็นจุดประสงค์ของเฉินชาง…
นี่มันเทคนิคการผ่าตัดใส่งวงช้างที่จัดวางแบบง่ายนี่
หรือว่า…
อาจารย์เฉินวาดภาพนี้?
สิ้นสุดการผ่าตัดก็เป็นเวลาเที่ยง มื้อผ่าตัดส่งมาแล้ว
นี่คือช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของวัน
มีคนสั่งมื้อผ่าตัดนี้ให้พวกเขาโดยเฉพาะ
“หือ? ทำไมมีแค่สิบเอ็ดที่ล่ะ” สวีอ้ายชิงที่ช่วยทุกคนแจกจ่ายอาหาร มองกล่องข้าวด้วยความแปลกใจเล็กน้อย
เฉิน
