้งหยางดูภูมิใจจริงๆ ได้ยินคำชมของเฉินชาง เขาก็หัวเราะอย่างหาได้ยาก “ศาสตราจารย์เฉิน ผมได้ยินศาสตราจารย์ซุนจงแนะนำคุณมา เลยเชิญคุณเข้าร่วมวารสารของพวกเรา ถึงพวกเราจะเร ริ่มต้นช้า แต่ตราบใดที่สมัครสมานใจกัน ก็จะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว!
หลังจากนี้หากคุณอยากตีพิมพ์วารสารอะไร ก็โยนมาให้พวกเราได้ พวกเราจะจัดการให้ทุกเมื่อเลยครับ”
เฉินชางก็เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เขาไม่มีประสบการณ์ จึงคิดว่าอาจจะเหมือนกับรองประธานสมาคม เป็นตำแหน่งชั่วคราวทางวิชาการเหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกบรรณาธิการไม่ใช่ตำแหน่งสูงอะไร ทำไมวารสารหนึ่งจะมีสมาชิกบรรณาธิการสักสิบคนถึงร้อยคนไม่ได้
“ก็ได้ครับๆ งั้นต้องขอบคุณหัวหน้าบรรณาธิการถานแล้ว”
ถานเจิ้งหยางพยักหน้า “ตกลงครับ งั้นผมจะให้คนติดต่อศาสตราจารย์เฉิน ทำข้อมูลให้สมบูรณ์โดยเร็ว”
หลังวางสาย เฉินชางก็ไม่ได้ใส่ใจอีก
มีเจ้าหน้าที่ติดต่อกับเฉินชางในวันนั้น เมื่อสมัครเสร็จ วันถัดมาก็มีเกียรติบัตรมาส่ง
นี่ทำให้เฉินชางตกใจอยู่บ้าง!
นี่ไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอ
แต่ว่า…
เฉินชางพบว่าตัวเองไร้เดียงสาเกินไป
วันพุธ ถานเจิ้งหยางก็โทรเข้ามา “ศาสตราจารย์เฉิน คุณช่วยดูหน่อยว่าช่วงนี้คุณมีเวลาไหม เขี
