การรังแก…กลับ…
นึกถึงเรื่องนี้ เธอก็โทรติดต่อบริษัทประกันทันที
หลังฝ่ายตรงข้ามก็ดูกระตือรือร้นกว่าที่คิด
พอเธอยืนยันสามรอบ ก็รู้แล้วว่าไม่ต้องขายบ้านนี้แล้ว ทั้งยังมีค่ารักษาพยาบาลสามีแล้วด้วย!
…
วันจันทร์ เวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาที
เฉินชางเพิ่งเข้าห้องทำงาน เหล่าหม่าก็ส่งข้าวกล่องสุดหรูมาให้ ทำให้เฉินชางงุนงงเล็กน้อย
“นี่มันอะไรครับ”
เหล่าหม่าบอก “ข้าวเช้าไง เมื่อคืนฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะเลี้ยงดูนาย!”
ประโยคเดียวทำให้จางหย่วนพ่นนมที่กำลังดื่มพรวด
เฉินชางจึงค่อยนึกถึงเรื่องที่ตกลงกันเมื่อวาน เขารีบไปล้างมือแล้วเปิดข้าวกล่องทันที
เห็นขนมกุยช่ายไส้ทะเล เฉินชางตาลุกวาว ถือตะเกียบคีบขึ้นมาหนึ่งชิ้นส่งเข้าปาก กลิ่นหอมพลันตีเข้าจมูก
กลิ่นหอมของอาหารทะเลเปิดต่อมรับรสจนถึงขีดสุด ตอดความดื้อรั้นสุดท้ายของเฉินชางไม่ขาดสาย
เฉินชางพลันปีติยินดี “เชี่ย ไส้อะไรเนี่ย อร่อยมากครับ”
เหล่าหม่าบอก “ไส้กุ้งลอบสเตอร์”
เจอกับเศรษฐีท้องถิ่นแบบนี้ เฉินชางจำต้องพยายามขูดรีดเขา
“คืนนี้กินอะไร ผมห่อกลับได้ไหมครับ”
เหล่าหม่าถอนใจอย่างไม่ยี่หระ “ไม่มีปัญหา พ่อครัวบ้านฉันเป็นคนทำ”
เฉินชางสงสัยมาก!
เหล่าหม่าเปลี่ยนจากค
