็ตื่นเต้นเล็กน้อย มองเฉินชางพร้อมถามว่า “ชางเอ๋อร์ ผมทำอะไร”
เฉินชางมองหม่าเยว่ฮุยแวบหนึ่ง “ดึงตะขอแล้วกันครับ”
เหล่าหม่ามองบน “ผูกคอด้วยไหม”
ทุกคนต่างหัวเราะ
บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมาก
ความจริงเหล่าหม่าจงใจให้เป็นแบบนี้
บรรยากาศในห้องผ่าตัด จะกดดันเกินไปไม่ได้
เพราะยิ่งตื่นเต้น ยิ่งกลัวความผิดพลาด ก็ยิ่งเกิดปัญหาได้ง่าย!
เหล่าหม่าประสบการณ์โชกโชน เพียงประโยคเดียวก็ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นมา
เฉินชางและเหล่าหม่าอยู่ในเหตุการณ์ที่หวังต้งถูกส่งตัวมา
พวกเขาเห็นกระบวนการทั้งหมด จึงมีความรู้สึกส่วนตัวเพิ่มเข้ามา
อย่างที่เหล่าหม่าพูด ผู้ป่วยอดทนมานานขนาดนี้ ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาแล้ว…ถ้าตายระหว่างผ่าตัด พวกเขาคงรู้สึกผิดจริงๆ
แม้แต่เกาฮว๋าหรงยังขอโทษอย่างจนปัญญา
ทุกคนทำด้วยความตั้งใจและความรู้สึกอันลึกซึ้ง
เฉินชางจำคำพูดหนึ่งของคุณท่านฝางได้ “หมอเป็นเพื่อนที่คนไข้ไว้วางใจได้คนสุดท้ายในชีวิต”
เฉินชางจำคำพูดนี้มาโดยตลอด
หลังจากเฉินชางรับมีดผ่าตัดมาก็มองเหล่าหม่าแวบหนึ่ง “เตรียมเก็บเลือดนะครับ เดี๋ยวจะใช้วิธีถ่ายเลือดให้คนไข้โดยใช้เลือดจากตัวคนไข้เอง อุ่นเลือดในคลังไม่ทันแล้ว”
เฉินชางพูดเรียบๆ ทำให้
