หลังจากนั้น…
ไม่นานก็มีสายหนึ่งโทรเข้ามา “คือ…หวังต้ง ตำแหน่งหัวหน้าแผนกมีคนอื่นที่เหมาะสมแล้ว ส่วนคุณ…เฮ้อ ถึงอย่างไรผมก็ชื่นชมคุณนะครับ!
ครับ…ขอบคุณผู้จัดการครับ”
จากนั้นก็วางสายไป…
“แม่งๆๆ ไหนบอกว่าจะให้ผมเป็นหัวหน้าแผนก ผมทำโอทีทุกวันแล้วอย่างไร คิดว่าผมไม่รู้เหรอ ไอ้หมอนั่นมัน…เลว! พวกขี้โกหก!”
หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่นาน หวังต้งพลันสูดหายใจเข้าลึกๆ
“พี่จาง ขอยืมเงินหน่อยสิครับ ครับๆๆ ได้ครับ สองพันก็พอครับ ขอบคุณครับ”
“พี่ซุน ผมยืมเงินหน่อยสิครับ พ่อตาไม่สบาย เปล่าครับ ได้ครับ ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ!”
……
ครู่ใหญ่หลังจากนั้น เขาจึงลงจากรถกลับเข้าบ้าน
ภรรยาดูวันที่แล้วอึ้งงันไป เพราะวันนั้นคือวันเกิดของตน
เธอจำได้แม่นว่า พ่อของเธอป่วยแอดมิทที่โรงพยาบาล จำเป็นต้องใช้เงินสองหมื่นในการผ่าตัด และวันนั้นเขากลับดึก
ตอนนั้นเธอบ่นเขาว่าไม่ตั้งใจทำงาน คนที่เข้าบริษัทพร้อมๆ กับเขาเป็นหัวหน้าทีมกันหมดแล้ว เขายังอยู่ที่เดิมอยู่เลย ตอนนี้แม้แต่พ่อป่วยยังไม่มีเงินรักษา…
จู่ๆ เขาก็ยิ้ม พูดว่าหัวหน้าชื่นชมเขา ให้เงินโบนัสเขามา
“ภรรยา ผมรวบรวมเงินครบตั้งนานแล้วครับ แค่อยากเซอร์ไพรส์ ที่วันนี้กลับ
