หลังเฉินชางได้ยินจึงค่อยนึกขึ้นมาได้
การอวดนี้ยังแสดงไม่จบ
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็หันตัวกลับมายิ้มบอก “อ้อ คุณหมอจวง ความจริง…นี่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรครับ”
จวงซินได้ยินดังนั้นก็อดชะงักไม่ได้ เขาพูดอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ดูเหมือนว่า…ก็เป็นปัญหานะ!”
เฉินชางพยักหน้า “อืม ปัญหาเล็กน้อย ไม่สำคัญครับ”
หลังจวงซินได้ยินคำพูดของเฉินชาง เขาเสมือนได้ยินข่าวดีอย่างไรอย่างนั้น!
แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาเล็ก แต่เป็นปัญหาของไอ้ตัวเล็ก!
มิหนำซ้ำไม่เพียงไม่สำคัญ แต่เป็นเรื่องสำคัญมาก!
เขารู้สึกว่าตัวเองถ้าไม่ได้หลั่งเร็วก็นกเขาเสื่อม!
เขาแค่…อืม มีปัญหานิดหน่อย
แต่ปัญหานี้จำเป็นต้องแก้ไข!
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณต้องช่วยผมนะ!”
เฉินชางมองจวงซินจริงจังเช่นนี้ก็อดพยักหน้าไม่ได้
จวงซินคนนี้ไม่เลว นี่ถึงจะเป็นเนื้อแท้ที่หมอควรมี เมื่อเกิดเรื่องก็ต้องแก้ไขให้ถึงราก
ดังนั้นเฉินชางจึงบอก “ความจริงมันไม่ใช่อาการป่วย แต่เป็นอาการของหลอดเลือดคร่อมเส้นประสาท”
ได้ยินคำพูดของเฉินชาง จวงซินขมวดคิ้วทันที “หลอดเลือดคร่อมเส้นประสาท?”
เฉินชางหันไปมองทุกคน “พวกคุณรู้จักหลอดเลือดคร่อมเส้นประสาทไหมครับ”
ครั้งนี้คนโดยรอบต่างเงียบ
