ของตัวเองแล้ว
ตอนเฉินชางเดินออกไปข้างนอก จวงซินรีบพูด “ศาสตราจารย์เฉิน ขอบคุณมากเลยครับ!”
เฉินชางโบกมือ เดินออกมา
ถึงในเฉลียง เฉินชางพลันพบว่ามีค่าช่างกล้องชราที่ตามตัวเองออกมา พวกหลี่ข่ายยังไม่ได้ออกมา
เฉินชางงุนงงทันที “แผนกถัดไป พวกเราจะไปที่ไหนเหรอครับ”
พี่ช่างกล้องก็มึนงงทันควัน “ศาสตราจารย์เฉิน…คุณอยากไปที่ไหนล่ะ”
เฉินชางกลอกตา ช่างเถอะ ถามเปล่าแล้ว
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็พูดเสียเลย “ผู้อำนวยการหลี่ยังไม่ออกมา งั้น…ถ่ายภาพโคลสอัปให้ผมหลายๆ ใบแล้วกัน!”
พี่ช่างกล้องได้ยินดังนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมา “ได้เลย! เรื่องนี้ผมถนัดมาก!”
…
และในเวลานี้ ภายในแผนกศัลยกรรมทรวงอก หลี่ข่ายมองกลุ่มนักเรียนกับกลุ่มแพทย์ทั้งหมดที่โดยรอบ เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ใช้ได้ ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ
ฉันได้เรียนสำนวนนักดนตรีเก๊เนียนเป่าขลุ่ยแล้ว!”
ประโยคนั้นทำให้ทุกคนหน้าแดงก่ำ
ฟั่นโจวฉวนอับอายยิ่งกว่า นี่คือแผนกของเขา แล้วก็เป็นนักเรียนของเขา เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฟั่นโจวฉวนไม่มีหน้าเผชิญกับผู้อำนวยการหลี่แล้ว
หลี่ข่ายโกรธแล้วจริงๆ ถึงขั้นที่พูดจาไม่ปรานีแม้แต่น้อย ถากถางหมอที่ทำตัวเป็นนักดนตรีเก๊เนียนเป่าขลุ่ยเหล่าน
