ย่างเป็นเหตุเป็นผล “เฉินชางก็ไม่ได้เสียหายสักหน่อย!”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็พลันชะงัก เหมือนรู้สึกว่ามีเหตุผล แต่ก็เหมือนไม่สมเหตุสมผล
แต่ว่า…!
ช่างเถอะ!
ค่อยคิดบัญชีตอนดึกแล้วกัน!
แต่ ฉินเยว่เปิดแอปส่งผักในเมือง
“สวัสดีค่ะ ฉันขอสั่งทุเรียนสี่ลูก! เอาแบบที่ลูกใหญ่หนามแหลม ไม่สิ เอาหกลูกดีกว่า สี่ลูกไม่พอ!”
หลังสั่งเสร็จ ฉินเยว่ก็คลายความโกรธลง
“ฉันก็ชอบกินทุเรียนเหมือนกัน!” สวี่รุ่ยยิ้มบอก
ฉินเยว่หรี่ตายิ้ม “ฉันก็ชอบกินมาก แต่…รุ่นพี่ ฉันจะบอกอะไรให้ ทุเรียนที่มีคนคุกเข่ามาแล้วอร่อยกว่าเยอะ!”
นึกถึงตรงนี้ ฉินเย่วก็ตัดสินใจว่าจะให้เฉินชางนอนในครัว
ก่อนนอนเธอจะเวฟทุเรียน ย่างทุเรียนในเตาอบ แล้วก็นึ่งทุเรียน ตุ๋นทุเรียนในหม้ออบความดัน…
จากนั้นก็ขังเฉินชางไว้ข้างใน!
นึกถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะหึๆๆ ขึ้นมา
จับเฉินชางรมกลิ่นทุเรียนแล้ว ดูซิยังมีใครกล้าเอาเขาบ้าง
เธอกลับไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ชอบทุเรียนมีอยู่เยอะมาก ถึงขั้นว่าในสายตาพวกเธอ เฉินชางก็คือทุเรียนเดินได้
ถ้าเขียนในนิยายโรแมนติกก็คือ ‘นั่นคือหนุ่มทุเรียนที่หล่อเหลาร่างสูง บนตัวแผ่กลิ่นหอมหวานของทุเรียนออกมาเบาบาง…ทำให้คนลุ่มหลงมัวเมา
