ราะเมื่อเวลานานหลังจากนี้ก็จะไม่แม่นยำแล้ว
ตอนเฉินชางหันตัว ทันใดนั้นเขาเห็นคนที่โดยรอบเหมือนจะ…ประดับรอยยิ้มที่มุมปาก
เฉินชางงุนงงในทันที!
ยิ้ม?
เขามองคนไข้อย่างละเอียดรอบคอบ มองคนไข้ขลาดกลัวในใจเล็กน้อย
ทันใดนั้นเฉินชางนึกได้ว่าใบหน้านี้ดูคุ้นเคยมาก
เขาดูคล้ายคลึงกับคนคนหนึ่ง…
เฉินชางพลันย้อนนึกถึงภาพเจ้าหน้าที่บนผนังตอนที่อยู่ในโถงใหญ่!
ทันใดนั้น เฉินชางก็หัวเราะเยาะในใจ!
เอาซี้!
คนกลุ่มนี้หน้าไม่อายเกินไปแล้ว
ถึงกับส่งหนอนบ่อนไส้มาเหรอ
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางหลับตา เริ่มคลำอย่างละเอียด
ยิ่งคลำ ยิ่งขมวดคิ้วแน่น!
จากนั้นเฉินชางก็พูดกับหมอที่ด้านหลัง “ขอหูฟังแพทย์หน่อย!”
ทุกคนพลันตะลึงงัน!
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางใช้หูฟังแพทย์สินะ
หมอกับนักเรียนโดยรอบล้วนรู้ว่านี่คือหมออาวุโสในแผนก ทุกคนมองเฉินชางดูร้อนรนเล็กน้อยก็อยากหัวเราะ
ดูท่าจะวินิจฉัยความผิดปกติออกมาไม่ได้สินะ!
แต่ในเวลานี้เอง เฉินชางกลับพลันถอนหายใจยาวเหยียด!
จากนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น ทันใดนั้นก็ส่ายหน้าเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็เคาะอกของชายคนนั้นหนึ่งที “เจ็บไหมครับ”
ชายคนนั้นพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
“ซี้ด!
เจ็บ! เจ็บมากเลย! ศาสตราจารย์เฉิน ผมเ
