ัวหน้าฟั่น คุณว่า…ผมไปรักษาตัวกับศาสตราจารย์เฉินได้ไหม”
ฟั่นโจวฉวนที่แต่เดิมมีท่าทีสง่างามเวลานี้จิตใจกลับไม่สมบูรณ์แม้แต่น้อย
ราวกับตัวเองยกหินมาทุบเท้าของตัวเอง
โกรธจนการสั่นเสียงของเขาต้องเพิ่มขึ้นเป็นแน่
ซุนกว่างอวี่ที่มองดูอยู่ด้านข้างมีความสุขในความทุกข์ของผู้อื่น
เฉินชางยิ้มบอกกับคนไข้ “คุณอยู่ที่นี่แหละครับ ระดับของหัวหน้าฟั่นสูงกว่าผมอีกนะ”
คนไข้ยิ้มซื่อ “คุณหมอว่ายังไงผมเชื่อหมด!”
หลังพูดจบก็เสริมอีกประโยค “คำโกหกผมก็เชื่อ!”
ฟั่นโจวฉวนได้ยินดังนั้นก็เหมือนได้รับความอับอาย…พวกคุณอย่าห้ามผม ผมจะเข้าไปสู้ตัดสิน!
นี่มันปลอบเด็กชัดๆ!
หมอผู้รับผิดชอบที่อยู่ด้านข้างรีบพูด “หัวหน้า ใจเย็นๆ ชายชราคนนี้มาจากครอบครัวยากจนที่สำคัญของประเทศนะ!”
หัวหน้าฟั่นได้ยินดังนั้นก็ใจเย็นลงแล้ว!
