ว่อดถอนหายใจไม่ได้ “เฮ้อ แผนกฉันดีที่สุด!”
ระยะทางที่เดินกลับจากวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนมาถึงบ้านก็ไม่ไกลมาก
ฉินเยว่เดินอยู่ยี่สิบกว่านาทีก็มาถึงแล้ว
เพิ่งเข้าบ้านก็มีกลิ่นหอมตีเข้าจมูก
วันนี้เฉินชางเลิกงานค่อนข้างไว จึงกลับมาทำอาหารด้วยตัวเอง
“หอมมากเลยค่ะ!”
ฉินเยว่สูดจมูก วิ่งเข้าไปอย่างดีใจ
หลังจากเธอเห็นเฉินชางก็เอียงศีรษะ พูดกับเฉินชาง “สามี วันนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณก็ต้องหอมฉันเพื่อเป็นการขอบคุณ!”
เฉินชางได้ยินแล้วงุนงงไปทันที
ปากที่เพิ่งกินหมูตุ๋นและยังมีคราบมันเยิ้มทิ้งร่องรอยของน้ำมันหมูไว้บนใบหน้าของฉินเยว่
ฉินเยว่โกรธมาก “สกปรก! มาเช็ดน้ำมันบนหน้าฉันเหรอคะ!”
เฉินชางยิ้ม
“วันนี้ฉันทำการใหญ่ให้คุณมานะคะ” ฉินเยว่เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ!
