ถ้าเสี้ยวเจ๋อไห่เด็กกว่านี้สักสิบปี เขาจะพาทีมไปช่วยเฉินชางด้วยตัวเองอย่างแน่นอน
ทว่าครั้งนี้เขาทำแบบนี้ไม่ได้
เพราะเสี้ยวเจ๋อไห่เป็นผู้อำนวยการ ทิ้งภาระมากมายขนาดนี้ไปช่วยไม่ได้
แต่เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคนหนุ่มสาวพวกนี้จะได้ตามเฉินชางออกไปเปิดหูเปิดตา ไปเจอเหตุการณ์ที่อาจจะไม่ได้เจอในโลกภายนอก
ขอเพียงแค่ผ่านความเป็นความตาย ท้าทายขีดจำกัด จึงจะก้าวหน้าได้อย่างต่อเนื่อง!
โรงพยาบาลทุกแห่งล้วนต้องการคนสามรุ่น ทั้งอาวุโส วัยกลางคนและคนรุ่นใหม่ จะมีช่องว่างไม่ได้
ไม่อย่างนั้น อนาคตของโรงพยาบาลจะไม่ยืดยาว
เสี้ยวเจ๋อไห่จึงเลือกที่จะใช้วิธีที่ได้รับผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายแบบนี้
ทั้งได้ช่วยเฉินชางจัดการอุปสรรคตรงหน้า
และได้ช่วยแผนกปลูกฝังกลุ่มคนที่มีความสามารถอีกด้วย!
ตอนนี้เอง เฉินชางก็พูดอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณครับหัวหน้าเสี้ยว ผมจะสอนพวกเขาเป็นอย่างดี ตอนกลับไปจะต้องได้ประสบการณ์กลับไปเต็มอิ่มอย่างแน่นอน!”
เฉินชางไม่ได้โง่ แน่นอนว่าเข้าใจความหมายของเสี้ยวเจ๋อไห่
เสี้ยวเจ๋อไห่รีบพูดว่า “ไม่ครับ ศาสตราจารย์เฉิน ครั้งนี้ฉันเป็นฝ่ายพึ่งคุณ”
เป็นความจริงที่ว่า การได้รับความช่วยเหลือจากเฉินชางถือว่าเป็นโอกาสที่หายากสำหรับ
