ะไม่ได้ “เอาเถอะๆ บางทีอีกฝ่ายอาจจะมีธุระอื่นที่นี่ด้วย อย่าคิดเหลวไหลเลย ผู้อำนวยการเสี้ยวมารอรับที่สนามบินด้วยตัวเอง นายยังจะคับข้องใจอะไรอีก”
“ผมก็แค่คิดว่าคนแบบนี้ยิ่งเก่งเท่าไรก็ยิ่งต้องถ่อมตัวสิ คุณดูผู้อำนวยการเสี้ยวสิครับ ไม่เห็นจะวางมาดเลย!” แพทย์หนุ่มเห็นเสี้ยวเจ๋อไห่นั่งมองมือถืออยู่ที่เดิมก็อดกล่าว วไม่ได้
ไม่นานนักประกาศเครื่องบินขาเข้าก็ดังขึ้นในห้องโถง
เสี้ยวเจ๋อไห่เก็บมือถือแล้วเดินเข้ามา
รอไม่นาน คณะสิบกว่าคนก็เดินมุ่งออกมาด้านนอก
ผู้ชายที่เดินนำมาสวมแว่นกันแดดอันหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่งหล่อเหลา ข้างกายคือเมิ่งซีที่หิ้วกระเป๋าใบหนึ่งกับสวีอ้ายฉิงที่ถือแก้วใบหนึ่ง
มีคนกลุ่มใหญ่เดินตามหลัง ล้วนดูใหญ่โตมีมาดทั้งสิ้น
ทั้งทีมดูน่าเกรงขามมาก!
เสี้ยวเจ๋อไห่เห็นก็ตกใจตาค้างเหมือนกัน
เจ้าหนุ่มคนนี้…
ดูมีอำนาจจริงๆ!
คณะสิบสองคนนี้ดูไม่ธรรมดาเลย
พอคิดได้แบบนี้ เสี้ยวเจ๋อไห่อิจฉาอยู่ในใจ รอให้ถึงโอกาสที่มีคนอื่นมาเชิญตนบ้าง ตนก็จะพาทีมงานไปด้วยกลุ่มหนึ่งเหมือนกัน!
ใช่แล้ว!
สวมเครื่องแบบเหมือนกันด้วยจะดีที่สุด!
แบบนี้จะได้ดูสง่ามากขึ้น
อันที่จริงเฉินชางก็จนใจมากเช่นกัน แว่นกันแดดที่เขา
