เช้าตรู่วันถัดมา
ข่าวที่เฉินชางได้เป็นแพทย์เจ้าของไข้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงพยาบาล
ทุกคนต่างรู้ว่าเฉินชางเลื่อนขั้นสำเร็จแล้ว
ช่วงบ่าย หัวหน้าเซวียจากสหภาพแรงงานส่งเค้กมาแสดงความยินดี
ทุกคนในห้องทำงานคร่ำครวญขึ้นมาทันที
“หัวหน้าเซวีย คุณลำเอียงมาก ตอนผมได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้า คุณยังไม่มีเค้กให้ผมเลย”
“ใช่ สองมาตรฐาน!”
“ใช่ครับ ศาสตราจารย์เฉินไม่ใช่ลูกจ้างของโรงพยาบาลเราสักหน่อย ยิ่งไม่ใช่สมาชิกของสหภาพแรงงาน”
ทุกคนต่างล้อเล่นกันขึ้นมา
เค้กใหญ่มาก สามชั้น!
“เวอร์เกินไปแล้ว เค้กสูงกว่าตอนผมเลื่อนเป็นเจ้าพนักงานขั้นสองเสียอีก!” อวี๋หย่งกังเองก็เดินเข้ามาดูเค้กก้อนใหญ่นี้
หัวหน้าเซวียประธานสหภาพแรงงานหัวเราะฮ่าๆ “อันนี้…สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษ เราจะต้องจัดให้พิเศษหน่อย! อย่างแรก ศาสตราจารย์เฉินเป็นหมอฝึกงานของโรงพยาบาลเรา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แน น่นอนว่าเราจะทำให้ศาสตราจารย์เฉินรู้สึกผิดหวังไม่ได้ เพราะฉะนั้นจะต้องมอบเค้กให้ อย่างที่สอง แม้ศาสตราจารย์เฉินไม่ได้สังกัดสหภาพแรงงานของเรา แต่…ช่วยโรงพยาบาลของเรามาโดยตลอด ด เพราะฉะนั้น จะต้องมอบเค้กให้เพื่อแสดงความยินดีอยู่แล้ว!”
ทันใดนั้นทุกคนต่างดีใจขึ้นมา
แม้เค้กดูเหมื
