ดหน น้าโรงพยาบาล เธอขึ้นรถไปอย่างมีความสุข ตอนนั้นผมแอบตามไปอย่างระมัดระวัง พบว่าพวกเขาไปจอดอยู่ในที่จอดรถห้าง จากนั้น…ตั้งนานก็ไม่ออกมาเสียที!”
เฉินชางฟังจบแล้วอึ้งงันไป!
ที่จอดรถ ชายหญิงคู่หนึ่ง ในรถ…
จะทำอะไรได้
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางรู้ว่า จางหย่วนอาจจะถูกสวมเขาแล้ว…
เฉินชางตบไหล่จางหย่วนอย่างจนปัญญา เสียใจด้วยจริงๆ!
จางหย่วนอดพูดไม่ได้ “ตอนนั้นผม…รวบรวมความกล้าวิ่งเข้าไปเงียบๆ อยากรู้ว่าพวกเขาทำอะไรกัน!”
เฉินชางอึ้ง แต่ถือว่าจางหย่วนกล้ามาก ถึงกับกล้าไปดู ถ้าเห็นฉากนั้นขึ้นมาจริงๆ จะปวดใจแค่ไหน
“คุณยังกล้าไปดูอีก!” เฉินชางอดพูดไม่ได้
จางหย่วนหน้าแดง “ผมแค่อยากไปดูให้เห็นกับตา เห็นแล้วจะได้ตัดใจจริงๆ สักที”
เฉินชางชูนิ้วโป้งให้!
ทำร้ายจิตใจตัวเองจริงๆ เลย
จางหย่วนเห็นเฉินชางมองตนด้วยสีหน้าแปลๆ ก็มองบนทีหนึ่ง
“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ”
“แล้วเป็นอย่างไรล่ะ” เฉินชางจินตนาการทุกอย่างไปตามสัญชาตญาณ
จางหย่วนถอนหายใจ “ไม่ได้มีฉากพวกนั้นหรอก แต่…อบอุ่นมาก มีความสุขมาก ทั้งสองถือภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจหลายใบ วิเคราะห์กันอย่างมีความสุข สมาธิจดจ่อ หวานมาก…ดื่มด่ำมาก…”
ระหว่างที่พูด จางหย่วนถือเบียร์ มองนอก
