งๆ เสียอีก
คิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องที่เป็นที่ฮือฮาในมณฑลตงหยางนี้กลับเกิดจากเฉินชาง!
เหล่าหม่าเห็นท่าทางขี้เก๊กของเฉินชางก็รู้สึกสะอิดสะเอียนเล็กน้อย
นึกได้ว่าเมื่อครู่นี้ตนอุตส่าห์ปลอบใจเฉินชาง เหล่าหม่าอยากตบหน้าตัวเองจริงๆ
ต้องโทษตัวเอง!
ควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว
ก็มีแค่ไอ้วิปริตคนนี้แหละที่จะล้มข้อสอบสำเร็จ
นอกจากเขายังจะมีใครอีก
ทำแบบนี้ช่างเหมือนนิสัยขี้เก๊กของเฉินชาง แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนแล้วตอกหน้ากลับ เมื่อครู่นี้ยังนั่งกังวลอยู่เลยว่าจะสอบผ่านหรือไม่ ตอนนี้ก็ถูกคณะกรรมการสาธารณสุขมณฑลตงหยางยกให้เป็นแพทย์กิตติมศักดิ์แล้ว
เฮ้อ…
ทุกคนต่างมองเฉินชางด้วยสีหน้าเหลืออด
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณทำเกินไปแล้ว เมื่อครู่นี้เรายังคิดว่าคุณเสียใจที่สอบไม่ผ่านอยู่เลย คุณกลับปกปิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้!” หัวหน้าโหวยิ้มพูด
เฉินชางถอนหายใจ “ผมไม่ได้ปกปิดนะครับ เมื่อครู่นี้ผมบอกแล้วว่าเป็นโรคคาวาซากิและสัญญาณภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาด”
ทุกคนได้ยินแล้วพูดไม่ออกทันที
เฉินชางบอกแล้วจริงๆ
“อีกอย่าง ผมกังวลว่าจะสอบไม่ผ่านจริงๆ ผมทำผู้คุมสอบและคนออกข้อสอบมึนงงขนาดนั้น เรื่องแบบนี้…ถ้าเป็นพวกคุณ…พวกคุณไม่กังวลเหรอ” เฉ
