เฉินชางออกประตู เขาก็เห็นเว่ยจู๋ฮว๋ากับหลี่ฮุยยืนรออยู่หน้าประตู
“ศาสตราจารย์เฉิน ลำบากแล้ว!” เว่ยจู๋ฮว่าพูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น!
เว่ยจู๋ฮว๋าที่เป็นประจักษ์พยานในการช่วยเหลือครั้งนี้กับตาเลือดสูบฉีดแล้วจริงๆ
ถึงขั้นว่าในใจยังตื่นเต้นพลุ่งพล่าน!
เฉินชางยิ้มบอก “หัวหน้าเว่ย นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ”
เขาถอดเก็บชุดผ่าตัดที่เปื้อนเลือดโยนลงในกล่องขยะ
เว่ยจู๋ฮว๋าพยักหน้า จับมือของเฉินชาง ตบบ่าเบาๆ “ทำดีมาก!”
“รอคุณเรียนเพิ่มเติมจบแล้ว ผมจะเซอร์ไพรส์คุณ!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นก็งุนงงเล็กน้อย “เซอร์ไพรส์เหรอครับ”
เว่ยจู๋ฮว๋าหัวเราะหึๆ “ถูกต้อง
รับประกันว่าเป็นเซอร์ไพรส์ที่คุณต้องพอใจ!”
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นก่อน ประโยคนี้ทำให้เฉินชางคาดหวังขึ้นมาหลายส่วน
หลี่ฮุยก็ขอบคุณเฉินชางสุดซึ้ง แต่…ความตื่นเต้นนี้แตกต่างออกไป
เขาอายุสี่สิบห้าสิบปีแล้ว มุมมองคุณค่าและมุมมองชีวิตของคนมั่นคงขึ้นแล้ว ไหนเลยจะเปลี่ยนแปลงง่ายขนาดนี้
เฉินชางก็พยักหน้าอย่างสุภาพ
หลี่ฮุยพยายามแสดงความสนิทสนมกับเฉินชางมากขึ้น ปากเรียกน้องเฉินอยากจะสานสัมพันธ์ด้วย
แต่เฉินชางไม่กระตือรือร้นเท่าไรนัก
ติดต่อกับนักการเมืองเป็นเรื่องค่อนข้างย
