ในเวลานี้ ไม่มีใครพูด หลี่ฮุยกับเว่ยจู๋ฮว๋าทั้งสองคนตึงเครียดมาก!
สองมือประสานกันตรงหน้าอก ไม่พูดไม่จา
หลายปีมานี้ เว่ยจู๋ฮว๋าเห็นข้อมูล อัตราการตายเท่าไร อัตราการป่วยเท่าไร แต่…ไม่ได้เห็นผู้ป่วยที่ร่าเริงแบบนี้ตายบนเตียงผ่าตัดมานานมากแล้ว!
อีกทั้งเมื่อครู่ผู้ป่วยคนนี้ยังจับมือกับตัวเองอย่างดีใจ มีพูดมียิ้มแย้ม
แต่เวลานี้ คนคนนั้นกลับกำลังอยู่หน้าประตูแห่งความตาย!
หลี่ฮุยพิจารณาโดยสัญชาตญาณ เมื่อไรที่ผู้ป่วยตาย ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคืออะไร
โรงพยาบาลจะรับผิดชอบได้มากขนาดไหน เขาในฐานะที่เป็นผู้อำนวยการจะจัดการเรื่องที่ตามมาอย่างไร
ไม่มีใครหวังให้ผู้ป่วยเสียชีวิต
นอกห้องผ่าตัด ครอบครัวรอการผ่าตัดสิ้นสุดอย่างว้าวุ่นใจ
หญิงสาวพลันรู้สึกแน่นหน้าอก
“แม่ เป็นอะไรไป” ลูกรีบถามเธอ!
หญิงสาวรีบผ่อนคลาย “ไม่เป็นไรๆ เมื่อคืนแม่ไม่ค่อยได้นอนน่ะ”
หญิงสาวปลอบลูกชาย
เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเจ็บหน้าอกเฉียบพลัน
พูดไม่ออก บอกไม่ถูก!
นอกห้องผ่าตัด จะคิดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
หญิงสาวรีบปลอบตัวเอง
ไม่มีใครหวังให้ผู้ป่วยมีอันเป็นไป
แต่คนที่หวังให้ผู้ป่วยไม่เป็นอะไรไปมากที่สุดคือหมอผู้ผ่าตัด
จะจัดการอย่างไรดี
จะให้ความดันเลือดสูงไม่ได
