มบอกตามตรง คุณหาให้ทั่วทั้งเมืองอันหยาง ไม่สิ! ทั้งตงหยาง ก็ไม่มีหมอที่ผ่าตัดเปลี่ยนหลอดเลือดแดงใหญ่ให้ดีได้!”
มีอีกประโยคหนึ่งที่โหวเลี่ยงไม่ได้พูดออกมา
แต่จางเผยอี้อดพูดไม่ได้ “ผู้อำนวยการหลี่ บางคนอาจจะถูกแทนที่ได้ แต่บางคน กลับไม่มีใครแทนที่ได้! และเฉินชางก็เป็นคนที่ไม่มีใครแทนที่ได้”
โหวเลี่ยงอึ้ง มองจางเผยอี้แวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
สำหรับคำพูดนี้…คิดๆ แล้วก็ช่างเถอะ พูดออกมาไม่ได้!
คนพูดไม่คิด แต่คนฟังคิด หลี่ฮุยได้ยินคำพูดแบบนี้มีแต่จะอึดอัด
เพราะในสายตาของผู้นำบางคน หมอเป็นเพียงแค่หมากในมือของพวกเขาก็เท่านั้น ไม่ได้สำคัญอย่างที่คิด
หลี่ฮุยก็อาจจะเจอสถานการณ์แบบนี้ไม่มากก็น้อย
ตามคาด หลังจากหลี่ฮุยได้ยินคำพูดของจางเผยอี้ สีหน้าก็อึมครึมขึ้นมา หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พลันถอนหายใจ
“โอเคครับ เรื่องนี้ให้พวกคุณจัดการนะครับ เดี๋ยวผมติดต่อกระทรวงสาธารณสุข”
ตอนที่กำลังจะเปิดประตูเดินออกไป หลี่ฮุยคิดๆ แล้วพลันพูดว่า “หลังจากจบเรื่องนี้ เราเลี้ยงข้าวเฉินชางสักมื้อนะครับ”
จางเผยอี้พยักหน้า
อีกด้าน พวกเฉินชางและสวีอ้ายหมิงก็มาถึงห้องทำงานแล้ว
ยังมีอีกเรื่องที่จางเผยอี้ไม่เข้าใจ “ศา
