ความจริงการสอบสัมภาษณ์ที่เพิ่มเข้ามาใหม่นี้ ต่างจากการสอบใบอนุญาตประกอบวิชาชีพแพทย์ไม่มากนัก!
ก็แค่ถามเกี่ยวกับการดูฟิล์ม การซักประวัติคนไข้ การวินิจฉัยและแผนการรักษา
แต่แน่นอนว่าความยากจะต้องเพิ่มจากตอนนั้นมาก
อีกอย่างปีนี้เป็นการทดลองสอบ เพราะฉะนั้นในทุกๆ ด้านจึงไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น
ครั้งนี้สถานที่สอบไม่ใช่คณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ซินหัวอันห่างไกลนี้แล้ว
แน่นอนว่า หลักๆ คือเฉินชางกังวลว่าจะหารถยาก
เฉินชางกำลังคิดว่าวันนี้ภาพสเก็ตของตนจะไปโผล่ในกลุ่มวีแชทคนขับรถเหมือนพวกนักโทษหรือไม่
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หนังหัวชาวาบขึ้นมา
สนามสอบของเฉินชางอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งมณฑลตงหยาง
“มาแล้ว! มาแล้ว!”
“ศาสตราจารย์เฉิน มาแล้ว!”
“ไหน? ว้าย มาจริงๆ ด้วย!”
การทดสอบดำเนินการโดยการจับฉลาก เฉินชางนั่งรอในห้องโถงอย่างสงบ เพราะข้างในมีฝ่ายกิจการแพทย์และผู้คุมสอบคนอื่นๆ อยู่ด้วย
ทุกคนต่างไม่กล้าคุยกัน
ทำได้เพียงย้อนคิดถึงเนื้อหาที่ตนทบทวนมาในใจ หวังว่าจะนำมาใช้ได้
สิ่งที่ยากที่สุดของหมอไม่ใช่งาน
แต่เป็นการสอบ!
ยังไม่พูดถึงตอนเรียนที่มีการทดสอบต่างๆ นาๆ อุตส่าห์กำลังจะจบระดับปริญญาตรีแล้ว ยินดีด้วย อีกเดี๋ยวก็จะส
