ังไม่ทันเริ่มสอบเลยก็ลืมหมดแล้ว
ต้องไปให้เสี้ยวรุ่นฟางแก้ผลสอบให้จริงๆ หรือ
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางรู้สึกว่าตนคงจะหน้าแดงถึงตูด
น่าอายเกินไปแล้ว
ช่างเถอะ!
จางซันเฟิง[2] กล่าวไว้ว่า ลืมไปแล้วก็เท่ากับเชี่ยวชาญแล้ว สู้!
ดังนั้น เฉินชางเปิดคอมพิวเตอร์อย่างชำนาญ ป้อนรหัสผู้เข้าสอบ รอเวลาเริ่มการทดสอบอย่างเป็นทางการ
เฉินชางรู้สึกว่าตนทนรอให้ถึงเวลาสอบแทบไม่ไหวแล้ว
การทดสอบเริ่มขึ้น!
วิชาแรกเวลาแปดโมงถึงสิบโมง เป็นการทดสอบความรู้พื้นฐาน
ทั้งหมดนี้เฉินชางถือว่าทำได้
ถึงอย่างไร พื้นฐานตอนมหาวิทยาลัยของเฉินชางก็ค่อนข้างแน่น และเขาก็ไม่เคยทิ้งความรู้พื้นฐานเลย
ตอนทำข้อสอบ ถือว่าค่อนข้างราบรื่น!
ทว่า…พอถึงวิชาที่สอง เฉินชางเริ่มกดดันขึ้นมา!
การสอบวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง
อืม แม้บอกว่าเป็นวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง แต่…ผู้คุมสอบไม่ได้บอกว่าถ้าไม่ใช่วิชาชีพที่เกี่ยวข้องของตนจะสอบไม่ได้
อย่าถามเลย!
ถามก็จะเท่ากับล้ำเส้น!
ทันใดนั้น ชีวิตอันมีความสุขของเฉินชางก็จบลงแต่เพียงเท่านี้
ตอนนี้เอง ผู้คุมตระเวนทยอยประจำที่ มาถึงห้องสอบที่ 1012
หัวหน้าและผู้เชี่ยวชาญสิบกว่าคนเดินเข้ามา
หลังจากเข้ามา ทุกคนเดินวนรอบหนึ่งอย่างเป็นจริงเป็นจัง
