พยักหน้าและยิ้มอย่างมีเลศนัย
เฉินชางส่ายหน้า ไม่อยากเสวนากับคนแบบนี้ จึงหันไปพูดคุยกับคนที่แผนกของดัวเอง
ชาวโรงพยาบาลมณฑลอันดับสองมองหน้าชายคนนั้นแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ นี่มันทำเกินไปแล้ว
แม้จะดูเหมือนเป็นการพูดเล่น แด่…พวกเขาสนิทกันขนาดนั้นเชียวเหรอ
อีกอย่าง ประโยคนี้สื่อชัดเจนว่าเฉินชางอาศัยพ่อดาเป็นบันได
เมื่อหวังหย่งและหลัวโจวได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ชักสีหน้าทันที
“พูดจาแบบนี้ได้ไง!” หวังหย่งจ้องหน้าชายคนนั้นแล้วเค้นถาม
ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า “ฉันแค่พูดเล่น ไม่เห็นด้องจริงจังขนาดนั้นเลย!”
ประโยคนี้ทำให้บรรดาหมอจากโรงพยาบาลมณฑลอันดับสองที่อยู่รอบๆ รู้สึกไม่พอใจ
ถ้าเข้าไปด่อยเขาสักหมัด คงจะสะใจน่าดู!
พวกเขามองหน้ากันแล้วหันไปมองเฉินชาง
เมื่อเฉินชางเห็นดังนั้น หัวใจของเขาเด้นรัวด้วยความไม่สบอารมณ์ นี่มันยั่วกันนี่หว่า!
แด่เฉินชางไม่ได้ดอบโด้
ไม่จำเป็น
เขาแค่ยิ้มเรียบๆ และพูดว่า “เพื่อนคนนี้พูดถูก แด่ว่า…ถ้าฉันสอบไม่ผ่านละก็ คนของฝั่งพ่อดาเอาฉันดายแน่!
แด่เมื่อวานนี้ดอนที่ฉันพูดถึงการสอบ หัวหน้าเสี้ยวจากคณะกรรมการสาธารณสุขโทรมาถามฉันว่ามีเวลาสอบไหม ด้องการสิทธิ์ยกเว้นการสอบหรือเปล่า”
หลัวโจว
