เมื่อเทียบกับหมอกควันในเมืองหลวง ที่นี่อึดอัดน้อยกว่า มีชีวิตชีวามากกว่าหลายเท่า
บางครั้ง อากาศในเมืองหลวง เวลาหายใจเข้าลึกๆ อาจทำให้ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังไอโขลกๆ ได้
เฉินชางคิดไปคิดมาแล้วก็หาโรงแรมพัก ที่อยู่คือวิทยาลัยเทคนิคคอมพิวเตอร์ซินหวา เฉิงชางไม่ได้ขับรถกลับมา ค่าแท็กซี่ห้าสิบหยวน ระยะทางไม่ใช่ใกล้ๆ เริ่มสอบตอนเก้าโมงเช้า เฉินชางต้อ องออกเดินทางก่อนหนึ่งชั่วโมง
เขาไปในที่ที่เขาคุ้นเคย เผื่อว่าจะมีคนรู้จักอยู่บ้าง จะได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกันได้
ตอนนี้เขารู้สึกหมดอาลัยตายอยากนิดหน่อย ทำไมตัวเขาถึงมีระบบการผ่าตัดแค่ระบบเดียว แต่ไม่มีการศึกษาระบบเดียวบ้างนะ
การสอบวันแรกใช้เวลาตลอดทั้งวัน สี่วิชา!
คนขับแท็กซี่เป็นคนท้องถิ่น เห็นเฉินชางอ่านหนังสือในรถก็อดทักไม่ได้ “พ่อหนุ่ม ไปสอบเหรอ”
เฉินชางยิ้มเขินๆ “อืม ใช่ครับ อ่านหนังสือกันตายน่ะครับ”
คนขับแท็กซี่หัวเราะ “สมัยลุงเรียนก็ไม่ค่อยตั้งใจเรียน เวลาอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบก็ไปตายเอาดาบหน้าเหมือนกัน!”
เฉินชางได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์ จึงอดถามไม่ได้ “ผลสอบออกมาโอเคไหมครับ”
คนขับหัวเราะ
