ปแล้ว!
คุณลุงคนขับรถโมโหจนลงจากรถมาตะโกนด่า “เฮ้ย วันนี้สร้างเรื่องแล้วสิ ชิบหายแล้ว!”
เขาชี้ไปที่เฉินชางและตะโกนด่าอย่างโกรธแค้น “ไอ้หนุ่ม อย่าให้เจออีกนะแก! ระวัง…ระวังจะโดนแจกตีน!
เวร อุตส่าห์ช่วยประหยัดตังค์ให้ตั้งแปดสิบเหมาเลยนะ!”
เฉินชางรีบวิ่งหน้าตั้ง กลัวว่าเขาจะถูกจำหน้าได้ ท่ามกลางเสียงด่าทอของคนขับ
มีคนมาที่มหาวิทยาลัยแล้วหลายคน แต่เห็นได้ชัดว่าห้องสอบยังไม่เปิด ทุกคนยืนรวมกันเป็นกลุ่ม คุยกันอย่างสนุกสนาน
เฉินชางสีหน้างุนงง เตรียมตัวกันแล้วเหรอ ไม่กังวลหน่อยหรือไง
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาหามุมเงียบๆ หยิบกระดาษโน้ตออกมาท่องจำ
ที่จริงแล้ว ไม่ใช่ว่าเฉินชางไม่เก่ง แต่ว่าข้อสอบยากเกินไป แถมเนื้อหายังกว้างมาก
มีหลายเรื่องที่เฉินชางยังไม่เข้าใจนัก
ไม่ให้ท่องจำได้ไง
ในขณะที่เฉินชางท่องจำอย่างตั้งใจนั้น จู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา
“หัวหน้าเฉินก็มาด้วยเหรอครับเนี่ย!”
