กตัดสินใจและหารือกันเสร็จ เฉินชางก็พาฉินเยว่กลับ
ตอนแรกฉีเซี่ยงเจิ้งจองร้านอาหารไว้ เฉินชางรีบบ่ายเบี่ยง รอพรุ่งนี้ถ่ายเสร็จ จะจัดงานเลี้ยงขอบคุณทุกคนด้วยตัวเอง
พอขึ้นรถ เฉินชางมองฉินเยว่ที่ตาเป็นประกายแล้วอดพูดไม่ได้
“มีความสุขไหมครับ”
ฉินเยว่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น “มีความสุขค่ะ! มีความสุขมาก!”
ฉินเยว่เห็นท่าทางของเฉินชางแล้วอดพูดไม่ได้ “ขอบคุณนะคะสามี ฉันมีความสุขมาก! ประทับใจมาก! ฉันคิดว่าคุณลืมแล้วเสียอีก คุณงานยุ่งขนาดนั้นฉันก็ไม่อยากรบกวนคุณ ไม่คิดว่าค คุณจะจำได้ด้วย ขอบคุณนะคะ!”
เฉินชางได้ยินคำพูดของฉินเยว่แล้วรู้สึกผิดมาก
ฉินเยว่คิดว่าเฉินชางวางแผนทุกอย่างเอาไว้ แต่…แค่บังเอิญจริงๆ
งานที่โรงพยาบาลยุ่งมาก แน่นอนว่าเฉินชางไม่มีเวลาคิดเรื่องพวกนี้
แม้คิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ความจริง ครอบครัวก็แบบนี้แหละ ระหว่างคนสองคนจะต้องมีคนหนึ่งที่คอยดูแลครอบครัว ดูแลเรื่องต่างๆ
กับเรื่องนี้ เฉินชางทำได้แค่พูดขอโทษ สำหรับเรื่องงานแต่ง เขายอมรับว่าไม่ได้คิดอย่างจริงจังจริงๆ
ฉินเยว่พูดต่อว่า “ฉันเองก็ไม่ได้ต้องการอะไรหวือหวา แค่อยากเก็บ
