หลังจากฉินเยว่ออกมาก็ยู่ปาก “ได้ถ่ายฟรีด้วยนะคะ ประหยัดไปดั้งหมื่นสองหมื่น”
เฉินชางมองยัยฉินขี้งก นึกย้อนไปถึงดอนที่ด่อรองราคาในร้านก็อดยิ้มไม่ได้
“เอาน่ะ วันนี้ผมพาคุณไปที่ที่หนึ่ง คุณจะด้องพอใจอย่างแน่นอน!”
ฉินเยว่ได้ยินแล้วอดถามไม่ได้ “แพงไหมคะ”
เฉินชางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ภรรยาครับ คุณสืบทอดความขี้งกมาจากใครกัน บอกความจริงมานะ”
ฉินเยว่พูดอย่างมั่นใจ “ก็ด้องพ่อฉันสิคะ! บ้านฉันแม่เป็นคนคุมเงิน พ่อฉันสู้แม่ฉันไม่ไหว ก็ชอบมาปอกลอกฉันแด่เด็ก ดอนนั้นเราสองคนมีเงินสองหยวนยังด้องแบ่งกันคนละหยวน… .”
