ดังนั้น หลังจากเฉินชางชินกับสถานการณ์แบบนี้ไปแล้ว ก็จะเติมคำว่าไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าหลังคำว่า มีธุระอะไรหรือเปล่า ตามสัญชาตญาณ!
ฉีเซี่ยงเจิ้งยิ้มอึดอัด พลันส่ายหน้า “ไม่ได้มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษครับ ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีสตูดิโอภาพยนตร์แห่งใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จ ผมเห็นว่าปกติคุณงานยุ่ง เลยอยากชวนมาเดิ นเล่นสักหน่อย”
เฉินชางได้ยินแล้วยิ้มทันที “ขอบคุณนะครับ ท่านประธานฉี”
ฉีเซี่ยงเจิ้งยิ้มพร้อมโบกมือ “เพื่อนกัน ไม่ต้องเกรงใจครับ ช่วงนี้ศาสตราจารย์เฉินยุ่งเรื่องอะไรอยู่ครับ”
เฉินชางถอนหายใจ พูดอย่างจนปัญญา “ครึ่งปีหลังจะแต่งงาน วันนี้พาภรรยามาดูร้านถ่ายรูปพรีเวดดิ้ง เตรียมจะถ่ายพรีเวดดิ้งเร็วๆ นี้ครับ แต่ยุ่งยากมากจริงๆ เลยครับ วันนี้ผมไปมาส สี่ห้าร้านแล้วก็ยังไม่ถูกใจ! เฮ้อ…”
ฉีเซี่ยงเจิ้งได้ยินแล้วอดพูดไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน คุณลืมคนใกล้ตัวไปได้อย่างไร!”
เฉินชางชะงัก “หมายความว่าอย่างไรครับ”
ฉีเซี่ยงเจิ้งยิ้ม “คุณลืมแล้วเหรอว่าพี่ฉีคนนี้ทำธุรกิจอะไร”
