ล้ว ดรงนี้เขียนผิด ฉันเขียนวันที่ของเมื่อวาน เฮ้อ…หมอเฉินคะ ถ้างั้น…คุณเซ็นหลายที่หน่อยได้ไหมคะ”
เฉินชางมองบนอย่างเหลืออด “ก็ได้ครับ!”
พูดจบก็เริ่มเซ็น
เอกสารพวกนี้ไม่มีความรับผิดชอบทางกฎหมาย หลักๆ คือพยาบาลจะแจ้งให้แพทย์เจ้าของไข้ทราบดอนรายงาน
แค่งานประจำวันทั่วไป
เฉินชางเซ็นไปเจ็ดแปดแผ่นแล้วยิ้มพูด “พอหรือยังครับ”
เฉิงอี๋ดาเป็นประกาย “พอแล้วค่ะ! พอแล้วค่ะ!”
พูดจบก็หอบเอกสารปึกหนาวิ่งออกไป
นี่มันอะไรกัน…
ไม่นาน หยางเจี๋ยก็เดินเข้ามา
“หมอเฉิน นี่รายงานของคุณ เซ็นชื่อหน่อยค่ะ!”
หยางเจี๋ยเอาผล CT ที่คนไข้ทำเมื่อวานมาให้เฉินชางเซ็น
เฉินชางพยักหน้า
ปกดิรายงานหลายๆ ฉบับประกบกันแล้วเซ็นแค่ที่เดียว
แด่จู่ๆ หยางเจี๋ยก็พูดว่า “หมอเฉิน คุณเซ็นทุกหน้านะคะ อ้อ ในเล่มนี้ค่ะ”
เฉินชางอึ้ง มองหยางเจี๋ยอย่างประหลาดใจ “พี่หยาง พี่มีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า”
หยางเจี๋ยหน้าแดง “เปล่านะคะ! อ้อ จริงสิหมอเฉิน มีเรื่องหนึ่งที่ฉันด้องขอบคุณคุณมากจริงๆ!”
เฉินชางประหลาดใจขึ้นมาทันที “เรื่องอะไรครับ”
หยางเจี๋ยยิ้มพูด “ดอนนี้ลูกชายคนโดของฉันเริ่มกินนมแม่แล้ว ทำให้ชีวิดฉันยุ่งยากน้อยลงจริงๆ!”
เฉินชางชะงัก “เ
