ของด้ายและจำ นวนปมพวกสวีจื่อหมิงที่อยู่ด้านล่างเวทีจ้องมองเฉินชางที่อยู่บนเวที ที่พวกเขามองอยู่ไม่ใช่มือแต่เป็นใบหน้า!“อาจารย์เฉินยิ้มแล้ว!”“แบบนี้คือ…เอาจริงแล้วละมั้ง”“ไม่ใช่! นี่คือการเริ่มปลดล็อกตัวเองต่างหาก!”“จะปลดผนึกแล้วงั้นหรือ!”ในช่วงที่ทุกคนล้อเล่นกันอยู่ เห็นเพียงว่าระดับความเร็วในการเย็บของเฉินชางพุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง!เร็วอีก!ฉันยังเร็วขึ้นได้อีก!สิบหกนาทีงั้นหรือเหอะๆ!มือของเฉินชางขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนมองเห็นรายละเอียดในการเย็บไม่ชัดอีกต่อไป!ทุกคนในห้องมองเหตุการณ์บนหน้าจอขนาดใหญ่เนื่องจากภาพถูกขยายใหญ่ขึ้น จึงเห็นได้ชัดว่าความเร็วของในการเย็บของเฉินชางเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยเร็วมาก!มีเสียงอุทานฮือฮาแว่วมาจากด้านล่าง!“เร็วเกินไปแล้ว!”“สวรรค์!”แม้แต่บิลต์ก็เบิกตากว้างมองฉากนี้อย่างพูดไม่ออกต่งชิง ผู้ตัดสินที่อยู่ด้านล่างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า “เร็วเกินไปแล้ว โอ้พระเจ้า ผมเห็นไม่ชัดแล้ว ความเร็วในการเย็บระดับนี้ต้องผ่านการฝึกมามากขนาดไหนกันถึงจะทำได้!ผมไม่มีความรู้ด้านแพทย์ศาสตร์เลยจริงๆ แต่ผมคือพิธีกร ผมเข้าใจการแสดงตอนที่ยืนอยู่บนเวที องค์ประกอบร่างกายและการสื่อสารของคุณจะต่างไปจากช่วงเวลาปกติเล็กน้อย ต่อให้เป็นคนที่มีประสบการณ์เจนเวทีแค่ไหนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน!ผมจำ ได้ชัดเจนเลยว่าสมัยก่อนตอนที่ผมขึ้นไปยืนบนเวทีออกอากาศ ผมตัวสั่นไปหมด พูดจาติดขัดไม่มั่นคงเลย!ดั
