การที่การผ่าตัดของหมี่ตี้ประสบความสำเร็จ เหมือนจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตของเฉินชางมากนัก!
สำหรับเรื่องที่เซวียตงโดนจับ เฉินชางไม่ได้มีภาระทางจิตใจเลยสักนิด
เฉินชางจำคำพูดของอี้ชู[1]ได้ พอโตขึ้นเราจะค้นพบว่าคนที่เราจะกล่าวโทษได้น้อยลงเรื่อยๆ ทุกคนต่างมีความยากลำบากของตนเอง
ทว่าจู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่า ถ้านี่เป็นเหตุผลที่คนคนหนึ่งควรได้รับอภัยจากการทำผิด ถ้าอย่างนั้นบนโลกนี้จะมีศีลธรรมและกฎหมายไว้ทำไม
ชีวิตของคนเรา ต้องรู้จักโตเป็นผู้ใหญ่จนเข้าใจธรรมชาติของโลกใบนี้ด้วยหรือ
เฉินชางรู้สึกว่า ถ้าตนมีสูตรโกงในสมัยโบราณ จะต้องเป็นชายหนุ่มรูปงามที่ประพฤติตนกล้าหาญและชอบธรรมอย่างแน่นอน
และเป็นคนประเภทที่ปีนกำแพง ข้ามชายคา ยกกระเบื้องบนหลังคาถ้ำมองตอนกลางคืน!
ยังไม่ถึงวันขึ้นศาลของเซวียตง แม้ถึงวันนั้น เฉินชางก็ไม่ไปดูอยู่ดี
เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องของผู้พิพากษา ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
เขาเพียงแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ
ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป
เหมือนเพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิได้ไม่กี่วัน ก็ถูกฤดูร้อนเข้าแทนที่แล้ว
อากาศร้อนมาก
ห้องผ่าตัดที่ปกติไม่มีคนย่างกรายเข้ามาเลย ช่วงนี้เต็มไปด้วยคนไข้ ในตู้เย็นและกล่องเก็บอุณหภูมิ
