ช่เรื่องเลวร้ายอะไร
พ่อแม่ของหมี่ตี้เสียไปแล้ว คนที่มาคือลุงกับอา ช่างเถอะ…ช่างเถอะ…
เซวียเจิ้งเริ่นจ้องหมี่เยว่ด้วยสายตาลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะจากไป
แม้หมี่เยว่แสดงทีท่าว่าไม่กลัว แต่ถ้ามีเรื่องกับเซวียเจิ้งเริ่นขึ้นมาจริงๆ เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ
หลังจากจบเรื่อง พวกเขาก็จะกลับเซินเจิ้นเลย
ถึงอย่างไรสิ่งที่ควรแก้แค้น ก็แก้แค้นไปหมดแล้ว!
ตอนที่เซวียเจิ้งเริ่นกำลังจะกลับก็เจอกับเฉินชางพอดี เขารู้จักเฉินชางและเคยได้ยินชื่อ แต่ยังไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์
ทว่าเซวียเจิ้งเริ่นไม่ได้เข้าไปทักทาย แต่มองจากระยะไกลแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปหาอู๋ถงฝู่ที่ห้องทำงานผู้อำนวยการ
อู๋ถงฝู่เห็นสภาพของเซวียเจิ้งเริ่นก็อดถอนหายใจไม่ได้ พลันรินน้ำชาแก้วหนึ่ง “ชาหลงจิ่ง[1]ที่ผมเพิ่งได้มา ลองชิมดูสิ”
เซวียเจิ้งเริ่นไม่ได้ปฏิเสธ
หลังจากนั่งลง เซวียเจิ้งเริ่นถามอย่างประหลาดใจ “เหล่าอู๋ ผมถามหน่อยสิ เฉินชางเขา…”
เซวียเจิ้งเริ่นพูดยังไม่ทันจบ สีหน้าอู๋ถงฝู่ก็เปลี่ยนไปทันที หยุดรินชา วางกาน้ำชาลง จ้องเซวียเจิ้งเริ่นพร้อมพูดอย่างจริงจัง “เหล่าเซวีย คำพูดผมอาจจะไม่น่าฟัง แต่คุณอย่าคิดทำอะไรเฉินชางจะดีที่สุด! ผมรู้จักเซวียตงดีกว่าคุณ เขาสู้เฉิ
