ตงได้เจอพ่อแล้วตื่นเต้นมาก แต่เซวียเจิ้งเริ่นกลับนิ่งมาก
“พ่อ! พ่อต้องช่วยผมนะครับ ผมโดนใส่ร้าย พ่อต้องช่วยผมนะครับ! อ้อ คนที่ใส่ร้ายผมสกุลหมี่ ชื่อหมี่เยว่ เขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับหมี่ตี้แน่ ตอนนี้หมี่ตี้อยู่ที่แผน นกฉุกเฉินโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉิน เฉินชางด้วย คนเปิดโปงต้องเป็นเฉินชางแน่!”
ตอนนี้เซวียตงพอจะเรียบเรียงเรื่องราวได้แล้ว
“หมี่เยว่สร้างสถานการณ์ให้ผมตกหลุมพราง พ่อต้องเชื่อผมนะครับ!”
เซวียเจิ้งเริ่นก้มมองกลางกายของเซวียตง “ฤทธิ์ยายังอยู่เหรอ ดื่มน้ำให้มาก จะเผาผลาญได้เร็ว”
เซวียเจิ้งเริ่นไม่อยากเห็นสภาพสะบักสะบอมของลูกชาย
เซวียตงอึ้งไป เขานั่งอยู่บนพื้นอย่างหดหู่และเริ่มร้องไห้
เซวียเจิ้งเริ่นเดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไร
เซวียตงอึ้ง ตะโกนเหมือนใจจะขาด “พ่อ ช่วยผมด้วย ผมอยากเป็นหมอที่มีชื่อเสียง ผมจะใช้ชีวิตช่วงวัยหนุ่มในคุกไม่ได้นะ!”
เซวียเจิ้งเริ่นชะงักฝีเท้า พูดเรียบๆ โดยไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ “ฝึกเป็นคนให้ได้ก่อน!”
เซวียตงอึ้ง รู้สึกสิ้นหวังไปหมด
เห็นท่าทางของพ่อ เขาก็เข้าใจแล้วว่าพ่อหมดใจแล้ว
ไม่ได้นะ!
พ่อ
