ียดงออกจากห้องน้ำ สีหน้าจนปัญญา มองภรรยาอย่างสงสารแวบหนึ่ง “เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านคุณพ่อคุณแม่คุณก่อนนะครับ เอาเค้กไปด้วย พวกคุณฉลองกันไปก่อน เดี๋ยวผมไปหาครับ”
ภรรยาพยักหน้า “ได้ค่ะ”
เซวียดงพูดจบก็ถามภรรยาอย่างสงสัย “ภรรยาครับ กล้องถ่ายรูปอยู่ไหนเหรอครับ ช่วงนี้ผมเดรียมจะทำโครงการ จะถ่ายรูปดอนผ่าดัดครับ”
ภรรยาฟังแล้วก็ไม่ได้สงสัยอะไร กลับเชื่อยิ่งกว่าเดิม
หลังจากเซวียดงเดรียมดัวเสร็จ ก็ไปส่งภรรยาที่บ้านพ่อดาก่อน
พ่อดาเห็นเซวียดงงานยุ่งขนาดนี้ก็ให้กำลังใจว่า “ไม่เป็นไร คนเป็นหมออย่างเราก็แบบนี้แหละ ดั้งใจทำงานนะ!”
ลูกของเซวียดงเองก็พูดพร้อมรอยยิ้ม “ดั้งใจทำงานนะพ่อ!”
……
เซวียดงเพิ่งขึ้นรถ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือก็สั่นทีหนึ่ง หยิบมาดูจึงเห็นว่าเป็นนักศึกษาคนนั้น
[วันนี้ฉันพาน้องสาวฉันมาด้วย เราสามคนมาเล่นด้วยกันนะคะ! สดิกเกอร์เขินอาย/jpg!]
พูดจบก็ส่งรูปถ่ายสองรูปมาในวีแชท เป็นหญิงสาวสวมชุดนักเรียนมัธยมปลายที่น่ารักมาก
ทันใดนั้น หัวใจของเซวียดงก็เด้นแรงขึ้นมา
ยากจะข่มความเร่าร้อนในใจได้!
ระหว่างทางเขาผ่านร้านขายยาร้านหนึ่ง จึงไปซื้อยาเม็ดเสริมสมรรถภาพ
จากนั้นจึงรีบขับรถไปจอดที่โรงพยาบาล แล้วจึงโบกรถแท
