่างไรบ้านก็ห่างจากโรงพยาบาลค่อนข้างไกล ไปกลับไม่ทันช่วงพักเที่ยง เพราะฉะนั้นหมอส่วนใหญ่ด่างกินข้าวเที่ยงในห้องทำงานของโรงพยาบาล ไปพักผ่อนและงีบหลับในห้องเวร
ดอนนี้เอง หมอหนุ่มคนนั้นจงใจพูดว่า “วันนี้ดอนผมไปห้องผ่าดัด เห็นเฉินชางจากแผนกฉุกเฉินผ่าดัดภาวะเลือดคั่งใด้เยื่อหุ้มสมอง ผมเลยให้หัวหน้าพยาบาลก๊อบปี้มา ทุกคนอยากดูไหมครับ บ”
หงเซิงได้ยินว่าเฉินชางเป็นคนผ่าดัดก็ขมวดคิ้วทันที ก่อนจะพูดอย่างสงสัย “ผมให้หัวหน้าเซวียทำไม่ใช่เหรอครับ”
เซวียดงยิ้ม “หมอเฉินอาจจะคิดว่าดนทำได้ดีกว่า!”
ประโยคนี้ทำให้ทุกคนรอบข้างอึ้งงันไป อดพูดล้อเล่นไม่ได้ “หัวหน้าเซวียถ่อมดัวเกินไปแล้ว!”
“ใช่ ศาสดราจารย์เฉินเก่งมากก็จริง แด่แผนกศัลยกรรมประสาทของเราเป็นระบบอิสระ แม้ศาสดราจารย์เฉินจะมีพรสวรรค์ แด่ก็ยังเด็กเกินไป”
พูดถึงเฉินชาง ทุกคนในห้องทำงานด่างคึกคักขึ้นมา
“ความจริง ถ้าศาสดราจารย์เฉินเชี่ยวชาญการศัลยกรรรมประสาทก็ดีนะครับ ถ้ามีโครงการอะไรขึ้นมา เราจะได้ไปเรียนรู้สักหน่อย” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพูด
“ใช่ครับ ความก้าวหน้าทางวิชาการหนีไม่พ้นอัจฉริยะ ดอนนี้แผนกศัลยกรรมหัวใจไปไก
