”
ชายวัยกลางคนทั้งสองโกรธมากจริงๆ แต่ทั้งสองล้วนใส่สูทผูกไท ไม่เหมือนเป็นคนธรรมดาเลย จู่ๆ เฉินชางก็กระแอมทีหนึ่ง
“เอ่อ…ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของเซวียตงครับ รู้แค่ว่าเขาอยู่ศัลยกรรมประสาท…พ่อเขาชื่อเซวียเจิ้งเริ่น ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเทียนตัน…ส่วนภรรยาของเขา…ครอบครัวเขามีกั นทั้งหมดสามคน…เคยทำสาวเภสัชท้อง…”
เฉินชางเล่าเรื่องราวของเซวียตงที่ได้ยินในห้องทำงานเมื่อครู่นี้อย่างละเอียด หลังจากพูดจบก็ถอนหายใจ “ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องราวของเซวียตงจริงๆ ครับ ช่วยอะไรไม่ได้ เลย!”
คำพูดทั้งหมดนี้ ทำให้หม่าเยว่ฮุยที่ยืนอยู่ข้างหลังขาอ่อน
แม้จะสะใจมาก แต่…คุณแน่ใจเหรอว่าไม่รู้
เฉินชางร้ายกาจจริงๆ เลย…
เหล่าหม่าคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าตนควรดีกับเฉินชางให้มาก เกิดไปทำเขาไม่พอใจเข้า อีกฝ่ายคงขายเรื่องของตนหมดเปลือก
แม้แต่ชายวัยกลางคนทั้งสองยังอึ้ง สบตากันอย่างตะลึง
จากนั้นรีบจับมือของเฉินชาง “ขอบคุณคุณมากนะครับ หมอเฉิน! คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ”
เฉินชางรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่หรอกครับๆ ผมไม่ค่อยร
