เฉินชางคิดไปคิดมา ตัดสินใจไม่ส่งหมี่ตี้ไปฟื้นฟูที่แผนกศัลยกรรมประสาท แต่ฟื้นฟูที่แผนกฉุกเฉิน
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็พูดกับเป้ยหย่งคังที่อยู่ด้านข้าง “หัวหน้าเป้ย ให้คนไข้อยู่ที่ห้องสังเกตอาการ ICU ของพวกเรานี่แหละครับ ปกติคุณก็มีงานมาก ลำบากแล้ว”
เป้ยหย่งคังได้ยินดังนั้น ในที่สุดก็เข้าใจว่าคุณค่าของตัวเองอยู่ที่ไหน เขารีบพยักหน้ารับ!
“ไม่มีปัญหา ศาสตราจารย์เฉินวางใจได้!”
จนกระทั่งเฉินชางออกจากห้องผ่าตัดไปล้างมือ ทุกคนจึงค่อยได้ขบคิดว่าการผ่าตัดเมื่อครู่นี้สุดยอดขนาดไหน
วิสัญญีแพทย์มองหม่าเยว่ฮุย “ศาสตราจารย์เฉินชางคนนี้ยังผ่าตัดศัลยกรรมเส้นประสาทได้ด้วย! ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะ”
หม่าเยว่ฮุยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มลึกลับทันที “คุณเคยเห็นเฉินชางผ่าตัดอะไรไม่เป็นบ้างล่ะ”
ประโยคเดียวทำให้วิสัญญีแพทย์อึ้งแล้ว!
ความจริงห้องผ่าตัดในฐานะที่เป็นห้องแผนกที่พิเศษ โดยปกติพยาบาลมักจะพูดคุยกับวิสัญญีแพทย์
ส่วนเฉินชางก็เป็นประเด็นสนทนาที่สำคัญที่สุดของพวกเขา!
ผ่านคำพูดของเหล่าหม่า ทุกคนก็ชะงักงันแล้ว ถึงจะอยากโต้เถียง แต่…อ้าปากก็ไม่รู้จะเถียงอย่างไร
เหล่าหม่าแสร้งทำตัวลึกลับเดินออกไปจากในห้องผ่าตัด เหมือน..
