ในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
แม่บ้านเผิงเจินนั่งร้องไห้กับพื้น พร้อมกับก่นด่าไปด้วย “เซวียตง แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
ฝั่งหมี่ตี้เองก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
ทุกคนในห้องฉุกเฉินต่างเงียบกริบ หันไปมองเฉินชาง เห็นสีหน้าของเขาอึมครึม ทุกคนจึงปิดปากเงียบ
เฉินชางถอนหายใจ ย่อตัวลงประคองแม่บ้านเผิงเจิน “คุณป้าครับ อย่าเพิ่งเอะอะไปเลยครับ ที่นี่เป็นห้องฉุกเฉิน ไม่ดีต่อคนไข้ครับ”
เผิงเจินลุกขึ้นโดยมีเฉินชางช่วยประคอง พูดขอโทษ “ฉันโมโหน่ะค่ะ อยู่ดีๆ ก็มาเจอไอ้หมอนี่เข้า…”
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ “เรื่องนี้เอาไว้คุยกันทีหลังดีกว่าครับ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดของเราคือการผ่าตัด”
เผิงเจินพยักหน้า เธอตั้งปณิธานในใจว่าคุณหนูหมี่ตี้หายดีเมื่อไร จะต้องทวงคืนความยุติธรรมให้เธอ!
เฉินชางเดินไปหาหมี่ตี้ ยังไม่ทันพูดอะไร
หมี่ตี้ก็โพล่งขึ้นมา “คุณหมอเฉินคะ ฉัน…ฉันไม่อยากให้เขาผ่าตัดให้ฉัน เปลี่ยนหมอให้ฉันเถอะนะคะ! ถ้าไม่ได้ฉันขอออกโรงพยาบาลดีกว่าค่ะ”
พอเห็นสภาพที่น่าสงสารของหมี่ตี้ เขาต้องสารภาพเลยว่าเขาใจอ่อนลงไปนิดหน่อย เมื่อกี้เขาเรียกเซวียตงไว้ก็เพื่อให้เขาขอโทษ
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน
แต่หลังจากที่ได้เห็นสิ่ง
