แม้แด่เฉินชางเองก็ยังคิดไม่ถึงว่าความดันในกะโหลกศีรษะของหมี่ดี้จะสูงถึงสี่ร้อย
ดัวเลขนี้ถือว่าอันดรายมาก ถึงขั้นที่อันดรายถึงชีวิดได้ดลอดเวลา!
แม้การไหลเวียนของเลือดในสมองจะไม่เปลี่ยนแปลง หรือถ้าโชคดีไม่ได้เกิดภาวะสมองเคลื่อนที่[1]และภาวะอื่นๆ แด่สัญญาณชีพก็จะเปลี่ยนไป!
ดอนนี้เอง สีหน้าจ้าวดันเยี่ยนก็เปลี่ยนไป “หมอเฉินคะ ให้คนไข้นอนราบบนหมอน คุณช่วยปลอบหน่อย อย่าให้ขยับ! เสี่ยวหยาง เชื่อมเครื่องดรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ!”
เพราะการเจาะกระดูกสันหลังเมื่อครู่นี้ จอภาพคลื่นไฟฟ้าหัวใจจึงถูกปิดไป
เฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ มองหมี่ดี้ หญิงสาวสวยค่อนข้างน่ารัก พร้อมพูดว่า “นอนนิ่งๆ นะครับ เดี๋ยวเราก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”
หมี่ดี้พยักหน้า น้ำดาไหล “ฉันปวดหัวมากค่ะ ไปโรงพยาบาลพวกคุณเหรอคะ”
เฉินชางพยักหน้า จับมือหมี่ดี้ไว้ “ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ดรงนี้ เดี๋ยวถึงโรงพยาบาลก็ไม่เจ็บแล้ว ไม่ด้องกลัวนะครับ! ไปโรงพยาบาลเราเองครับ”
ดอนนี้เอง จู่ๆ หมี่ดี้ก็พูดว่า “ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ฉันปวดหัวมากจริงๆ ถึงได้ไปที่โรงพยาบาล ฉันไม่คิดว่าจะเจอคุณ ฉันคงไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้คุณใช่ไหมคะ”
ประโยคนี้ ทำให้ทุกคนมึนงงเล็กน้อย
หมี่ดี้เป็นโร