สวีจื่อหมิงได้ยินคำพูดของหญิงชราแล้วอดยิ้มไม่ได้
หญิงชราเห็นแบบนี้ก็หันมองจ้าวตันเยี่ยน “พวกคุณน่ะ งานยุ่ง ปกติคงไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ฉันคิดว่า ตอนทะเลาะกัน คุณควรคิดถึงข้อดีของเขาให้มากๆ ถึงอย่างไรคนเราอยู่ด้วยกัน น ย่อมทะเลาะกันเป็นธรรมดา ต้องทะเลาะกันไปทั้งชีวิต”
ความจริงตอนนี้จ้าวตันเยี่ยนใจอ่อนแล้ว ถึงอย่างไร…เธอไม่ได้ให้โอกาสสวีจื่อหมิงอธิบายด้วยซ้ำ
ผู้หญิงส่วนใหญ่ ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ความจริงก็อยู่คนเดียวได้ไม่เก่งเท่าผู้ชาย จึงขาดความรู้สึกปลอดภัย
อย่างที่หญิงชราพูด ทั้งสองงานยุ่งมาก ขาดการสื่อสารกัน จึงมีกำแพงกัน จนเกิดความเข้าใจผิดต่างๆ นานา
ตอนนี้เอง หญิงชราพูดขึ้นว่า “พวกคุณคงคิดว่าฉันดีกับตาแก่มากใช่ไหม”
ซึ่งก็เป็นความจริง หญิงชรากล่อมชายชราเหมือนเด็กตั้งแต่ต้นจนจบ ใจเย็นกับคนแก่มาก
ตอนนี้เอง หญิงชราถกขากางเกงขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ทุกคนดูนี่”
ทุกคนก้มมองแล้วอึ้งงันไปทันที!
นี่…ขาเทียม!
ทุกคนมองอย่างงุนงงทันที
หญิงชราอายุแปดสิบกว่าปีคนหนึ่งใส่ขาเทียม ถือไม้เท้า
ตอนแรกทุกคนไม่ได้สังเกต ถึงอย่างไรการที่คนแก่อาย
