สวีจื้อหมิงรีบเอ่ย “ผมก็จะไปด้วย!”
เฉินชางยังไม่ทันได้พูดอะไร จ้าวตันเยี่ยนก็ปฏิเสธทันที “คุณจะไปทำไม อ้วนขนาดนี้ เปลืองน้ำมันรถพยาบาล!”
เฉินชางอดยิ้มไม่ได้
จ้าวตันเยี่ยนพึมพำต่อว่า “อีกอย่าง เทคนิคด้านการศัลยกรรมทางเดินอาหารของคุณก็สู้ศาสตราจารย์เฉินไม่ได้ คุณคอยดูแลทางนี้เถอะ ไม่อย่างนั้นก็ไปนอน!”
พูดจบ เฉินชาง จ้าวตันเยี่ยน พาพยาบาลหยางเจี๋ยรีบออกเดินทาง
ทิ้งสวีจื่อหมิงให้ยิ้มแหยๆ อยู่ตรงนั้น
……
รถพยาบาลขับไปด้วยความเร็วสูง
ช่วงกลางคืนระหว่างทางคนน้อยมาก หลังจากมาถึงคอนโด มีคุณป้าวัยกลางคนคนหนึ่งรออยู่หน้าประตูแล้ว
“คุณหมอคะ! ทางนี้ค่ะ!”
ระหว่างที่พูด คุณป้าก็พาพวกเฉินชางเดินขึ้นตึกไป
หลังจากถึงชั้นสิบห้า ในที่สุดเฉินชางก็เจอคนไข้แล้ว!
นี่…นี่หมี่ตี้ไม่ใช่เหรอ
ขณะนี้ จ้าวตันเยี่ยนก็จำผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว
แต่ตอนนี้หญิงสาวนอนอยู่บนพื้น สีหน้าขาวซีด มีเศษอาเจียนอยู่บนพื้น
เฉินชางและจ้าวตันเยี่ยนรีบยกตัวหญิงสาวขึ้นเปลหาม
หญิงวัยกลางคนพลันพูดว่า “คุณหมอคะ คุณหมี่ตี้เป็นคนดี คุณต้องช่วยเธอนะคะ!”
เฉินชางอึ้ง “คุณเป็นญาติคนไข้เหรอครับ”
คุณป้าส่ายหน้า “ฉันเป็นแม่บ้านค่ะ คุณหมี่ตี้เป็นคนต่างถิ
