ษาความปลอดภัยพยักหน้า ก่อนจะเดินออกไป
โดยทั่วไปหน้าห้องฉุกเฉินจะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้คนไข้หรือคนอื่นๆ บุกรุกเข้ามา
ฉีผิงอายุยังน้อย อายุเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น แต่กลับทำงานที่นี่มาสามปีแล้ว ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนเก่าคนแก่
หญิงชราถือไม้เท้าเข้ามา พอเห็นสภาพของชายชราก็อดกล่าวโทษไม่ได้ “คุณดูคุณสิ มาถึงโรงพยาบาลแล้วจะสงบเสงี่ยมหน่อยไม่ได้เลยเหรอ”
ได้ยินคำพูดของหญิงชรา จู่ๆ ชายชราที่ยกมืออยู่ก็วางมือลง
เขาพยายามบ่นอะไรสักอย่าง เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง แต่…ไม่ได้โวยวายแล้ว มุมปากก็เริ่มค่อยๆ ยกขึ้น
เหมือน...กำลังยิ้ม
หญิงชรารีบพูดว่า “คุณหมอคะ พวกคุณรักษาไปเลยนะคะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ ไม่รบกวนพวกคุณ เดี๋ยวนี้ตาแก่นี่ทำตัวเป็นเด็กๆ ไม่มีฉันอยู่ข้างๆ ก็จะประหม่า”
ได้ยินคำพูดของหญิงชรา เฉินชางพบว่าชายชรากลับหัวเราะแฮะๆ ขึ้นมา
จ้าวตันเยี่ยนและสวีจื่อหมิงเห็นฉากนี้ก็เงียบไป จากนั้นสบตากัน ก่อนจะรีบหลบสายตา
ตอนแรกวันนี้ไม่ใช่เวรของจ้าวตันเยี่ยน
ทว่าหลังจากทะเลาะกับสวีจื่อหมิง พอกลับบ้านไปก็นอนไม่หลับ จึงกลับห้องเวรและอยู่เวรกับหมอเวร
เรื่องแบบนี้
