มี่ตี้เหมือนจะคุยกันอย่างมีความสุขมาก บทสนทนาออกทะเลไปเรื่อยๆ แล้ว
เฉินชางเดินไปที่ห้องน้ำ เปลี่ยนชุดออก เตรียมจะเรียกจางหย่วนไปพักด้วยกัน แต่พบว่าจางหย่วนคุยกับหมี่ตี้ถูกคอมากขึ้นเรื่อยๆ
หมี่ตี้กับจางหย่วนนั่งอยู่ที่โต๊ะ “เธอสวยไหม”
จางหย่วนส่ายหน้า “ไม่สวย”
หมี่ตี้ร้องโอ้ “งั้นคุณชอบอะไรในตัวเธอล่ะ”
จางหย่วนคิดเล็กน้อย “ถ้าคุณให้ผมบอก ผมก็บอกไม่ได้หรอก แค่รู้สึกว่าตอนที่อยู่กับเธอทุกครั้งมีความสุขมากเลย…”
หมี่ตี้ใคร่ครวญเงียบๆ “แล้วทำไมคุณไม่บอกเธอไปล่ะว่าคุณชอบเธอ”
จางหย่วนเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “พอชอบใครสักคนก็มักจะรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยมาก มักจะรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ ไม่เก่งมากพอ ผู้ชายน่ะหวังให้ตัวเองอยู่บนจุดสูงสุดกันทั้งนั้น อยากปกป้องคนที่ตัวเองรักได้ อยากกลายเป็นฮีโร่ของเธอ”
หมี่ตี้ส่ายหน้า “อันที่จริงผู้หญิงส่วนใหญ่อาจจะไม่ต้องการเรื่องพวกนี้ก็ได้”
จางหย่วนชะงักไป “งั้นสิ่งที่คุณต้องการคืออะไร”
หมี่ตี้เอ่ยอย่างจริงจัง “ความจริงใจและความกล้า”
เฉินชางมองท่าทีของหมี่ตี้แล้วดูไม่เหมือนว่าจะเป็นผู้ป่วยจิตเวชเลย ความคิดแจ่มใส สื่อสารคล่องแคล่ว ทุกอย่างปกติดีมาก
พอเป็นแบบนี้เฉินชางจึง
