ต่พอถึงเวลากินมื้อเย็น สวีจื่อหมิงโทรมาหาเฉินชาง บอกเขาว่าไม่จำเป็นต้องสั่งเดลิเวอรี่แล้ว
รอจนถึงช่วงหกโมงนิดๆ สวีจื่อหมิงก็หิ้วถุงเดินเข้ามาที่ห้องทำงานแผนกฉุกเฉิน
“คืนนี้ผมจะเข้าเวรเป็นเพื่อนคุณ!” หลังจากพบหน้ากันสวีจื่อหมิงก็เอ่ยเข้าประเด็นทันที
เฉินชางมองกับข้าวที่วางเต็มโต๊ะ อดหัวเราะไม่ได้ “พี่สะใภ้ไม่ให้คุณกลับบ้านเหรอ”
สวีจื่อหมิงกลอกตา “ผู้หญิงนี่นะ มีแต่เรื่องยุ่งยาก! ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดเรื่องเดียว เฮอะ…เอาแต่ขุดคุ้ยประเด็นเก่าๆ ของฉันขึ้นมา บอกว่าเมื่อก่อนฉันเป็นแบบไหนบ้าง เอาแต่ จะดูมือถือฉันให้ได้
พอฉันไม่ให้ดูก็บอกว่าฉันไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอก แอบคบลับๆ!
พอฉันเอาให้ดู ปากก็บอกว่าไม่ดูแต่ค้นดูอยู่ตั้งนานสองนาน บอกว่าฉันมีความผิดติดตัวอะไรที่ควรลบก็คงลบทิ้งหมดแล้ว!”
เฉินชางอดขำไม่ได้ “เอาละ อย่าโมโหไปเลย หมี่ตี้คนนี้มีอาการป่วยน่ะ!”
สวีจื่อหมิงตะลึงงัน ดวงตาพลันส่องประกาย “ตรวจเจอแล้วเหรอ”
เฉินชางส่ายหน้า “วันนี้หลังจากคุณไปแล้ว เธอก็คิดว่าจางหย่วนเป็นแฟนหนุ่มของเธออีก...”
พอสวีจื่อหมิงได้ยินแบบนี้ก็ปล่อยตะเกียบทันที “พอว่ามาแบบนี้…ทำให้ฉันนึกถึงอาการป่วยอย่างหนึ่ง
