หมี่ตี้ร้องไห้อย่างช้ำชอกใจ ใบหน้าสะสวยร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะเทอะ ไม่เหมือนเสแสร้งเลยสักนิด
พูดจบก็หันหลังวิ่งออกไปอย่างโศกเศร้า
ภายในห้องทำงาน ทุกคนต่างพูดไม่ออก บรรยากาศผิดปกติมาก
จ้าวตันเยี่ยนยกมือชี้หน้าสวีจื่อหมิง แค่นหัวเราะทีหนึ่ง ยืดตัวเดินจากไป
สวีจื่อหมิงรีบตามออกไปอธิบายยกใหญ่
“เมียจ๋า เธอคือคนไข้ ผมไม่รู้จักเธอเลย แม้แต่ชื่อเธอผมยังไม่รู้!”
สีหน้าจ้าวตันเยี่ยนมืดครึ้ม ไม่พูดอะไรเลย “ที่นี่คือโรงพยาบาล สวีจื่อหมิง คุณไม่มียางอายแต่ฉันยังมีอยู่!”
เธอพูดจบก็เกินจากไปด้วยสีหน้าไร้เยื่อใย
สวีจื่อหมิงยืนอยู่ที่เดิม มองจ้าวตันเยี่ยนขึ้นลิฟท์ไป สับสนทำอะไรไม่ถูก
หลังจากเดินกลับมายังห้องทำงานด้วยความอับจนหนทาง สวีจื่อหมิงมองคนรอบข้าง คนรอบข้างก็มองเขาเหมือนกัน
บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน
“เวรเอ๊ย ฉัน…ฉันไม่รู้จักเธอจริงๆ!” สวีจื่อหมิงแบมืออย่างจนปัญญา
แต่ว่า…สวีจื่อนึกถึงคำพูดที่ตนโน้มน้าวจางหย่วนไปก่อนหน้านี้ ชั่วขณะนั้น ตัวเขาก็รู้แล้วว่าควรพูดยังไงดี
เฉินชางส่ายหน้า “หัวหน้าสวี ผมเชื่อคุณ! อีกเดี๋ยวคนไข้กลับมาแล้วค่อยอธิบายให้ชัดเจนก็ใช้ได้แล้ว”
ตอนนี้สภาพจิตใจของสวีจื่อหมิง
