่วขณะนี้ เฉินชางได้จดจ่อกับการเย็บอย่างแท้จริง!เขาสัมผัสถึงแรงจากปลายเข็มอย่างต่อเนื่อง เรี่ยวแรงไม่มากไม่น้อยเกินไป สอดเข็มโดยไม่ให้เกิดการสึกหรอและความเสียหายต่อเนื้อเยื่อรอบข้างโดยไม่จำ เป็น ส่วนนิ้วมือส่งแรงอย่างชาญฉลาด สอดเข็ม ดึงเข็ม เย็บครั้งแล้วครั้งเล่าท่ามกลางการเคลื่อนไหวของข้อมือ…จังหวะของเฉินชางค่อยๆ เชี่ยวชาญขึ้น ความเร็วของการเย็บก็ไวขึ้นโดยปริยาย!ไม่นาน เฉินชางก็เย็บเสร็จ!เขาเงยหน้าขึ้นมองสวีจื่อหมิงที่อยู่ตรงหน้าแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณให้ตัดด้ายแต่กลับค้นพบว่าทุกคนจ้องตนอยู่เฉินชางชะงักไปทันที!“มองผมทำไมครับ ตัดปมด้ายสิครับ”สวีจื่อเหวินจึงตอบสนอง รีบกระแอมทีหนึ่ง “ครับๆ! ได้ครับ!”เพิ่งตัดปมด้ายเสร็จทว่า!ทุกคนรอบข้างยังคงเบิกตาโพลงจ้องเฉินชาง คิดว่าตนเกิดภาพหลอน!นี่…นี่ไวเกินไปหรือเปล่านี่คือความไวในการเชื่อมที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนการเชื่อมหลอดเลือดและหลอดเลือดเทียมไม่ได้ยากมาก แต่เนื่องจากวัสดุและหลอดเลือดมีความแตกต่างกัน ในระหว่างการเชื่อม หากต้องการให้การเชื่อมติดกันแน่นและเรียบร้อยถือเป็นเรื่องยากแต่เมื่อย้อนคิดถึงการเชื่อมต่อก่อนหน้านี้ของเฉินชางทุกคนต่างมึนงง!แม้แต่อู๋ถงฝู่ก็เช่นกัน!เขาลืมตาโต หายใจหอบ จ้องเฉินชางอยู่ครู่ใหญ่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก…เหมือนเจอผี เจอเรื่องที่ผิดปกติชั่วขณะนี้ ในที่สุดอู๋ถงฝู่ก็เข้าใจความหมายของเสี้ยวเจ๋อไห่แล้ว!เขารู้สึกว่าเสี้ยวเจ๋อไห่พ
