นนี้ไม่ว่าจะเป็นการตรวจใดๆ ก็ไม่ต่างจากการส่งไปตายโดยสิ้นเชิง!แต่ไม่มีการตรวจที่ชัดเจน จะตัดสินอาการป่วยของผู้ป่วยอย่างแม่นยำและเป็นระบบได้อย่างไรจะกำหนดชุดแผนการรักษาที่มีประสิทธิภาพออกมาได้อย่างไรกันชั่วขณะนั้น ผู้ป่วยเข้าสู่เส้นทางความตายแล้ว!การวินิจฉัยไม่ชัดเจนจะทำให้กำหนดแผนการรักษาไม่ได้ กำหนดแผนการรักษาไม่ได้จะทำให้อาการป่วยเลวร้ายขึ้นต่อเนื่อง อาการป่วยเลวร้ายขึ้นต่อเนื่องก็จะทำการตรวจและการรักษาอื่นๆ ไม่ทันมันแยกตัว?หรือว่าทะลุ?ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่งกระทั่งอาจเป็นสองชนิดผสมกันจนมีปัจจัยความเสี่ยงเพิ่มขึ้นนึกถึงตรงนี้ เฉินชางส่งเข็มแทงเยื่อหุ้มหัวใจให้สวีจื่อหมิงเฉินชางจ้องเขาและพูด “หัวหน้าสวี คุณถือ พอผมบอกให้คุณดูดเลือดออกก็ดูดเลือดออก!”สวีจื่อหมิงมีสีหน้าคร่ำเคร่ง พยักหน้าอย่างจริงจัง!ส่วนเฉินชางก็อ้อมไปด้านหนึ่งของผู้ป่วย สวมหูฟังการแพทย์ มือหนึ่งเอาส่วนหัวของหูฟังกดลงบนตำแหน่งที่แตกต่างกันด้านหน้าหัวใจ อีกมือหนึ่งก็วางบนบริเวณข้อมือของผู้ป่วย!เขาสูดหายใจลึกให้ตัวเองสงบลงในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อนี้!เวลานี้ ภายในห้อง นางพยาบาลพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ“หัวใจเต้นหกสิบครั้งต่อนาที!”เหมือนทุกคนต่างทำอะไรไม่ถูกแล้วเรื่องเกิดขึ้นฉับพลันเกินไป ซ้ำ การพัฒนาของโรคยังเร็วเกินไปด้วย!บางทีคนมากมายไม่เข้าใจว่าทำไมกลุ่มอาการมาร์แฟนถึงอยู่ได้ไม่เกินสามสิบปี ก็เพราะว่
