จางหย่วนผู้ช่วยพาร์ทไทม์ของเฉินชางวันนี้ก็ได้ลองเปิดหูเปิดตา เป็นครั้งแรกที่เขาหลุดเข้ามาในโลกของเหล่าคนใหญ่คนโต รู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อยเขากอดใบประกาศนียบัตรและหนังสือสัญญาจ้างของเฉินชางไว้ในมือ มองอธิการบดีมหาวิทยาลัยชิงหวาหัวเราะพูดคุยกับเหล่าผู้ทรงอิทธิพล ยากจะระงับความตื่นเต้นในใจพนักงานเสิร์ฟใกล้ๆ นำกาแฟมาเสิร์ฟให้กับจางหย่วนเขาพยายามนั่งตัวตรงเพื่อให้ดูภูมิฐานยิ่งขึ้นที่แท้งานเลี้ยงก็คืองานที่คนใหญ่คนโตมานั่งกินข้าวและยกยอปอปั้นกันเองถึงช่วงเวลาประมาณสี่ทุ่ม งานเลี้ยงก็จบลงเฉินชางอาสาไปส่งจางหย่วนเอง ก่อนจะพาฉินเยว่กลับบ้านทันทีที่เดินเข้าประตูบ้าน ฉินเยว่ก็จ้องมองเฉินชาง แล้วพูดเบาๆ ว่า “ที่รักคะ ฉันมีเรื่องจะบอก!”เฉินชางเปลี่ยนรองเท้าแตะ มองดูท่าทางมีเลศนัยของฉินเยว่ ก็รู้สึกสงสัยขึ้นมา “คุณท้องแล้วเหรอ”ฉินเยว่ส่ายหน้า “โธ่ ไม่ใช่ เรื่องของคุณต่างหาก!”เฉินชางตกตะลึง ทันใดนั้นก็มองฉินเยว่แล้วพูดอย่างจริงจัง “ผมมีปัญหาเลยทำให้คุณท้องไม่ได้งั้นเหรอ คุณตรวจดูแล้วเหรอ”ฉินเยว่กลอกตาอย่างรำคาญ! “โอ๊ย ไม่ใช่เรื่องลูก เรื่องอื่นต่างหาก!”ฉินเยว่นั่งลงบนโซฟาอย่างเสียอารมณ์ “คุณไม่สังเกตบ้างเหรอคะว่าตั้งแต่คบกับฉัน ชีวิตของคุณก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เลย”เฉินชางได้ยินดังนั้นก็รีบเดินขึ้นไปบนตาชั่ง ทันทีที่เห็นตัวเลข เขาก็ถอนหายใจออกมา “เอ๋? อย่าบอกนะว่า ผมน้ำหนักขึ้นสามกิโลฯ จริงๆ!”ฉินเยว่บิด
