งกล่าวสะกิดให้ทุกคนฉุนกึก นี่แกกำลังดูถูกใครอยู่!ใครเขาใช้คีมสำ หรับจับเข็มเย็บแผลไม่เป็นล่ะปกติการผ่าตัดไหนก็ต้องเย็บแผลทั้งนั้นไม่ใช่หรือไงไล่ตั้งแต่บาดแผลเล็กๆ ไปจนถึงหลอดเลือด ระบบทางเดินอาหาร เส้นเอ็น เส้นประสาท ฯลฯ ทั้งหมดทั้งมวลนี่หนีไม่พ้นการเย็บแผลทั้งนั้นในตอนนนี้เอง คนที่นั่งด้านล่างก็เริ่มทนไม่ไหว!“ได้สิ!”“ทำไมจะไม่ได้!”“พูดอะไรที่มันมีสาระหน่อยเถอะ!”…ศาสตราจารย์คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีโชคดีที่พวกเขาไม่เอา PPT ที่สอนในคาบเรียนมายำเละเทะไม่งั้นคงตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แน่หลี่ข่ายเองยังถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ส่ายหน้าแล้วเงยหน้ามองเฉินชาง แต่กลับเห็นเพียงความสงบเยือกเย็นของเขา ราวกับควบคุมทุกอย่างได้ในกำมือทว่าในตอนนี้เอง เฉินชางก็พูดต่อ “จริงเหรอครับ”พูดจบ เฉินชางก็เลื่อน PPT ไปยังสไลด์ถัดไป แล้วเอ่ยถาม “งั้นแผลแบบนี้ต้องเย็บยังไงครับ”เฉินชางขึ้นรูปภาพบาดแผลภายนอกนักศึกษาด้านล่างมองดูภาพถ่ายแล้วตอบงึมงำ “ก็ใช้เข็มเย็บไง!”ทำให้เกิดความปั่นป่วนขึ้นทันทีทว่าในตอนนี้เอง เหล่าศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในห้องประชุมต่างขมวดคิ้วมุ่นเพราะบาดแผลนี้ถึงแม้จะดูธรรมดา แต่อันที่จริงแล้วเวลารักษากลับค่อนข้างยุ่งยาก เนื่องจากทิศทางสอดเข็มค่อนข้างแปลก…เฉินชางยังฉายภาพต่อไป“แล้วแบบนี้ต้องเย็บยังไงครับ”พูดจบ ก็ฉายภาพต่อ…หลังจากเปิดภาพไปหลายภาพติดต่อกัน ฝูงชนเบื้องล่า
