ต่…คงไม่ได้เก่งถึงขนาดที่หัวหน้าอวี๋พูดหรอกมั้งอธิบายเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่าเหมือนพวกการถอดความบทกลอนในหนังสือสมัยก่อนนักเขียนอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นด้วยซ้ำแน่นอนว่าพวกเขาจะไม่ตั้งคำถามกับท่านประธานเฉินอย่างโง่เขลาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้เพราะนั่นเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดทว่าอวี๋เทาดูออกว่าทุกคนคิดอะไรอยู่ จึงอดพูดไม่ได้“ความจริง ผมบอกไปพวกคุณอาจจะไม่เชื่อ คืนนี้พวกคุณกลับไปตั้งใจดูแล้วกันครับ”บางอย่าง พวกเขาต้องตระหนักได้ด้วยตัวเองทว่าขณะนี้เอง ลูกศิษย์ของอวี๋เทาอดถามไม่ได้“อาจารย์ครับ ผมเหมือนจะสังเกตเห็นว่า ตอนที่ท่านประธานเฉินเชื่อม มุมของคีมสำ หรับจับเข็มเย็บแผลกับข้อมือ…ล้วนแตกต่างจากปกติ”คำพูดนี้ทำให้อวี๋เทาตาเป็นประกายขึ้นมาทันที!เจ้าหมอนี่ กลับสังเกตเห็นรายละเอียดนี้งั้นหรือทำให้อวี๋เทาดีใจมากคิดไม่ถึงว่าลูกศิษย์ของตนจะตาดีขนาดนี้อวี๋เทาอดถามอย่างครุ่นคิดไม่ได้ “จริงเหรอครับแตกต่างอย่างไร คุณลองอธิบายหน่อยสิครับ”นักศึกษาคนนั้นย้อนคิดถึงการผ่าตัดเมื่อครู่นี้ “เมื่อครู่นี้คีมสำ หรับจับเข็มเย็บแผลและข้อมือของท่านประธานเฉินเหมือนจะเชื่อมกันได้ การเชื่อมแบบนี้ดูเหมือนประหยัดแรงมาก อีกอย่าง การเคลื่อนไหวของข้อมือกับตัวเข็มกลายเป็นเหมือนคันโยก ทำให้การเย็บไวขึ้น…ส่วนอย่างอื่น…ผมดูไม่ออกครับ”คำพูดนี้ ทำให้ทุกคนเงียบไป ต่างย้อนคิดอย่างละเอียดและเหมือนจะมีความแตกต่างจริงๆอวี๋เทาอดชื่นชมไม
